De laatste dagen zijn geteld. Vandaag een eerste poging gedaan om alles terug in mijn koffers te krijgen - geen geslaagde poging. Zometeen vol-au-vent met de Hollanders, als afscheid. De twee mannen - zijnde Tom en Dries - vertrekken vannacht.
De laatste week was 'International Week', d.w.z. seminars en lectures van proffen van over de hele wereld. En een quiz. En Eurovision Songcontest (Lees: een rij Belgen dat met tekst in de hand "Vrolijke vrienden zingt" en Hollanders die de polonaise doen door de zaal. Ierland heeft gewonnen, om de traditie hoog te houden.)
Woensdag nog eens een dag Giant's Causeway en Carrick-A-Rede Ropebridge. En het weer was heerlijk. En de zeelucht was lekker. En van zulke dingen genieten we. Want ja, de laatste dagen schijnt ook in Belfast de zon. Al stond er een stevige wind en ben ik bijna van de Causeway recht naar Schotland geblazen (Voor jullie daar iets ongelooflijk bij voorstellen, Schotland was in zicht, dus beeld je geen Sanne in die een onmetelijke luchtreis voor de boeg had.) Eens goed doorwaaien kan een verademing zijn.
Gisteren na minder uren slaap dan les even van de zon gaan genieten aan de Quai bij River Lagan. Van zulke dingen genieten we ook. En 's avonds nog gaan slurpen van Belfast Ale en Baileys in Crown bar. I'm so very Irish.
Ja, ik ga de craic hier wel missen.
Morgen komt big bro Belfast ontdekken en me helpen alles in mijn koffers te krijgen.
En O JA: een A voor teaching practice, met 78%. We hebben dat allemaal erg goed gedaan hier, applausje voor onszelf.
vrijdag 8 april 2011
dinsdag 29 maart 2011
Het zijn lieverdjes
Even een bespreking van mijn klasje. Primary 7c. Enkele anekdotes en quotes. Telegramstijl.
Confirmation: De leerlingen hebben vorige week vrijdag hun vormsel gehad. Dit ging gepaard met veel stress voor de leerkrachten, en een hoofd vol confirmation-liederen. Ondertussen kan ik zonder problemen Christ be Our Light en Glory in the name of the Lord meekwelen. Nooit gedacht dat ik met zulke liedjes in mijn hoofd zou opstaan. Gelukkig zijn ze ondertussen overgeschakeld op Grease. Ik heb hun vormsel zo'n veertigtal keer mogen meemaken, en thank God zijn ze verbeterd sinds de eerste keren. Toen stond enkele leerkrachten de wanhoop nabij. Tijdens de repetities had ik soms medelijden met de kinders. Gelukkig was er soms afleiding, zoals een kereltje dat plots de inhoud van zijn maag over de kerkvloer ledigt. Om dan door Mister Campbell uit de kerkbank getrokken te worden, terwijl de omliggende leerlingen volop 'IIIEEEEUUWW' schreeuwen. Vooral het moment dat Mister Campbell met grote ogen en hand voor de mond, blik vol schaamte, terug in de deuropening verscheen. Hij had zich vergist, wat hij dacht dat de vuilbak was, bleek het vat vol wijwater te zijn. Het kereltje heeft zijn verdere maaginhoud daarin geledigd.
Maar op de dag zelf is alles goed verlopen, er zijn er maar drie in elkaar gezakt tijdens de dienst. Geen maaginhouden deze keer.
En de meisjes hebben zich aan de regel "No make-up or nailpolish" gehouden. Op die regel reageerde Nicole (10 jaar, blond, valse nageltjes met diamanten) met de woorden "Is a French manicure ok?". Een french manicure was ok.
Voor de (toekomstige) leerkrachten onder ons ga ik hier alvast beginnen met een alom bekend woord: differentiatie. De klassen zijn hier in aparte groepjes verdeeld, dus terwijl de ene groep zit te rekenen, werken de anderen aan spelling, terwijl een derde klein groepje zit te lezen. Goed voor de competentie 'de leraar als duizendpoot'. Terwijl ik met een groepje zat te lezen, zuchtte Connor plots "I like reading with Suzanne."
"Why do you have to leave? You're the only exciting thing here... It's going to be boring when you leave."
En vandaag: "Is this your last week? Oh, I have to get you a present!" En dan was er een wedstrijd: wie gaat het beste kadootje vinden voor Suzanne. Ryan wil een standbeeld voor me kopen, hij heeft nog 131 pond. Hoe schattig is dat?
Vrijdag Suzanne-dag. Ik ben benieuwd.
Confirmation: De leerlingen hebben vorige week vrijdag hun vormsel gehad. Dit ging gepaard met veel stress voor de leerkrachten, en een hoofd vol confirmation-liederen. Ondertussen kan ik zonder problemen Christ be Our Light en Glory in the name of the Lord meekwelen. Nooit gedacht dat ik met zulke liedjes in mijn hoofd zou opstaan. Gelukkig zijn ze ondertussen overgeschakeld op Grease. Ik heb hun vormsel zo'n veertigtal keer mogen meemaken, en thank God zijn ze verbeterd sinds de eerste keren. Toen stond enkele leerkrachten de wanhoop nabij. Tijdens de repetities had ik soms medelijden met de kinders. Gelukkig was er soms afleiding, zoals een kereltje dat plots de inhoud van zijn maag over de kerkvloer ledigt. Om dan door Mister Campbell uit de kerkbank getrokken te worden, terwijl de omliggende leerlingen volop 'IIIEEEEUUWW' schreeuwen. Vooral het moment dat Mister Campbell met grote ogen en hand voor de mond, blik vol schaamte, terug in de deuropening verscheen. Hij had zich vergist, wat hij dacht dat de vuilbak was, bleek het vat vol wijwater te zijn. Het kereltje heeft zijn verdere maaginhoud daarin geledigd.
Maar op de dag zelf is alles goed verlopen, er zijn er maar drie in elkaar gezakt tijdens de dienst. Geen maaginhouden deze keer.
En de meisjes hebben zich aan de regel "No make-up or nailpolish" gehouden. Op die regel reageerde Nicole (10 jaar, blond, valse nageltjes met diamanten) met de woorden "Is a French manicure ok?". Een french manicure was ok.
Voor de (toekomstige) leerkrachten onder ons ga ik hier alvast beginnen met een alom bekend woord: differentiatie. De klassen zijn hier in aparte groepjes verdeeld, dus terwijl de ene groep zit te rekenen, werken de anderen aan spelling, terwijl een derde klein groepje zit te lezen. Goed voor de competentie 'de leraar als duizendpoot'. Terwijl ik met een groepje zat te lezen, zuchtte Connor plots "I like reading with Suzanne."
"Why do you have to leave? You're the only exciting thing here... It's going to be boring when you leave."
En vandaag: "Is this your last week? Oh, I have to get you a present!" En dan was er een wedstrijd: wie gaat het beste kadootje vinden voor Suzanne. Ryan wil een standbeeld voor me kopen, hij heeft nog 131 pond. Hoe schattig is dat?
Vrijdag Suzanne-dag. Ik ben benieuwd.
zaterdag 19 maart 2011
St. Paddy's Day
Rond 11u 's ochtends (ja, dat is ochtend) trokken we richting city centre. In mijn hoofd was het daarginds al volop feest, de straten groen van versieringen en versierd volk, dronken Ieren plaveiden de straten en feestgedruis overal. Want er was ons gezegd dat om 11u iedereen al stomdronken is op St. Paddy's Day. Dus, met die verwachtingen wandelen we richting city centre, met het feest al in ons hoofd en de aandacht op ons - dankzij Dries in felgroene tutu (ik hield het wat soberder deze keer). Maar toen kwamen we aan in city centre en moesten we St. Patricks Day eerst even zoeken. De feestdag leek even enkel aan City Hall en de directe omgeving errond gevierd te worden, en dan enkel door gezinnen met kinderwagens en opgesmukte kinders. Dan maar eerst even een pub zoeken, maar 11u is wel degelijk ochtend en dan zijn de pubs nog niet open. Dan maar eerst MacDo. De zon die die ochtend eerst stralend scheen, had er ook plots geen zin in, maar de regen bleef weg. Terug buiten hebben we ons aan City Hall gezet om naar de parade te kijken, die ik zelf op foto zal moeten bekijken. Ik ben te klein voor parades.
Na de parade hebben we de hollanders gevonden en zijn we naar Kelly's Cellar getrokken om St. Paddy's Day nu écht in te zetten. De pot werd gemaakt, de eerste pinten getapt (jammer genoeg niet groen, zoals verwacht, dus ons 'vanavond pissen we groen'-doel werd opzij gezet). Gelukkig blijft bier bier, groen of niet, ook op Paddy's dag. De sfeer begon er in te komen, Dries had succes met zijn tutu, Jochum stond prachtig met zijn Ierse vlechtjes, Tjeerd zijn ogen zakten op half 7, een dronken Ier heeft mijn oor gelikt en buiten maakten de Indiërs zich klaar om hun kookkunsten tentoon te spreiden. Ik weet niet wat ik heb gegeten, maar ik vond het lekker. De optredens begonnen; Irish music and dancing, af en toe een typische cover ertussen (lees: mumford and sons en zulke dingen). De middag vloog voorbij, nog even terug een stop aan MacDo (ik weet het, niet erg Irish-like maar we moeten hier dan ook niet in gaan overdrijven) en terug naar de pub. Dan ben ik maar even overgestapt op Baileys, om de MacDo te compenseren. De jongens dwaalden rond, onze gezichten inmiddels allen met een groene schijn (dankje Tjeerd) dankzij de hartjes, 'ST. PATRICK's, Ierse vlaggen en de occasionele 'Fuck Me' (die er onmiddellijk terug afgeveegd werd). Dronken gelal, zat gesmos (ja, jij, je weet wel), "ik kan ook gitaar spelen", enzovoort. De jongens hebben nog verder gevierd, maar hun zwarte gat begint al voor mijn vertrek (ik ben vroeger naar huis gegaan wegens lijflast) dus de afloop van de avond kan niet beschreven worden.
Moeilijk te beschrijven, veel groen, veel bier, veel muziek, veel vaagheid.
Maar het was een goeike.
Na de parade hebben we de hollanders gevonden en zijn we naar Kelly's Cellar getrokken om St. Paddy's Day nu écht in te zetten. De pot werd gemaakt, de eerste pinten getapt (jammer genoeg niet groen, zoals verwacht, dus ons 'vanavond pissen we groen'-doel werd opzij gezet). Gelukkig blijft bier bier, groen of niet, ook op Paddy's dag. De sfeer begon er in te komen, Dries had succes met zijn tutu, Jochum stond prachtig met zijn Ierse vlechtjes, Tjeerd zijn ogen zakten op half 7, een dronken Ier heeft mijn oor gelikt en buiten maakten de Indiërs zich klaar om hun kookkunsten tentoon te spreiden. Ik weet niet wat ik heb gegeten, maar ik vond het lekker. De optredens begonnen; Irish music and dancing, af en toe een typische cover ertussen (lees: mumford and sons en zulke dingen). De middag vloog voorbij, nog even terug een stop aan MacDo (ik weet het, niet erg Irish-like maar we moeten hier dan ook niet in gaan overdrijven) en terug naar de pub. Dan ben ik maar even overgestapt op Baileys, om de MacDo te compenseren. De jongens dwaalden rond, onze gezichten inmiddels allen met een groene schijn (dankje Tjeerd) dankzij de hartjes, 'ST. PATRICK's, Ierse vlaggen en de occasionele 'Fuck Me' (die er onmiddellijk terug afgeveegd werd). Dronken gelal, zat gesmos (ja, jij, je weet wel), "ik kan ook gitaar spelen", enzovoort. De jongens hebben nog verder gevierd, maar hun zwarte gat begint al voor mijn vertrek (ik ben vroeger naar huis gegaan wegens lijflast) dus de afloop van de avond kan niet beschreven worden.
Moeilijk te beschrijven, veel groen, veel bier, veel muziek, veel vaagheid.
Maar het was een goeike.
maandag 14 maart 2011
oplijsting
Nog even dit lijstje met wetenswaardigheden:
- Piep is nogmaals gespot in mijn slaapkamer, meneer Muis daarentegen lijkt wel degelijk op vakantie te zijn.
- Onze wc weigert wederom door te spoelen, de huisbaas wordt vanavond verwacht.
- Naomi maakt lekkere broodpudding.
- Er lag sneeuw op Black Mountain, maar die is ondertussen weer grotendeels verdwenen. Oef.
- Ik heb een leerling die weet hoe de wereld gaat vergaan. (Iets met een overvloed aan tieners die allemaal een appartement gaan nodig hebben, waar alle bomen omgehakt voor moeten worden, en zodus komt de wereld aan zijn eind.)
- In België spreken ze blijkbaar Kroatisch.
- Pizza kan heel erg pikant zijn.
- De spoedafdeling in Ierland is hetzelfde als in België. Lang wachten.
- Ze hebben in de spoedafdeling ook geen stoel of iets soortgelijks om een pijnlijke enkel omhoog te leggen.
- Dries heeft het langer op krukken volgehouden dan ik had verwacht.
- We eten blijkbaar Chinees vanavond. De kookkunsten, niet de man.
- Qwerty is stom.
- Ook in Ierland smaakt een ontbijt met gewentelde teefjes het best.
Meer volgt nog.
- Piep is nogmaals gespot in mijn slaapkamer, meneer Muis daarentegen lijkt wel degelijk op vakantie te zijn.
- Onze wc weigert wederom door te spoelen, de huisbaas wordt vanavond verwacht.
- Naomi maakt lekkere broodpudding.
- Er lag sneeuw op Black Mountain, maar die is ondertussen weer grotendeels verdwenen. Oef.
- Ik heb een leerling die weet hoe de wereld gaat vergaan. (Iets met een overvloed aan tieners die allemaal een appartement gaan nodig hebben, waar alle bomen omgehakt voor moeten worden, en zodus komt de wereld aan zijn eind.)
- In België spreken ze blijkbaar Kroatisch.
- Pizza kan heel erg pikant zijn.
- De spoedafdeling in Ierland is hetzelfde als in België. Lang wachten.
- Ze hebben in de spoedafdeling ook geen stoel of iets soortgelijks om een pijnlijke enkel omhoog te leggen.
- Dries heeft het langer op krukken volgehouden dan ik had verwacht.
- We eten blijkbaar Chinees vanavond. De kookkunsten, niet de man.
- Qwerty is stom.
- Ook in Ierland smaakt een ontbijt met gewentelde teefjes het best.
Meer volgt nog.
Teaching practice
Oh, volgelingen, mijn excuses voor mijn grote afwezigheid! Tijd voor verslag!
Teaching practice is al twee weken ver en het gaat goed. Een groep tienjarigen die me allemaal Miss Susanne noemen en waar mijn 'boze juf'-blik effect op heeft. Zo moet dat. Ik doe voornamelijk aan co-teaching, wat wil zeggen dat ik Miss Mallon wat bijsta met haar lesgeven, de leerlingen mee stilhou en ze hier en daar help met een oefening. Af en toe geef ik een lesje creative writing, drama of art, dus dit is mijn gading wel.
Mijn PKV is hier al goed van pas gekomen tijdens het maken van een Titanic-replica, al is de aanpak hier anders dan ik gewend ben. Lees: de leerkrachten bevelen de leerlingen wat ze in welke kleur moeten schilderen en alles moet zo natuurgetrouw mogelijk. Enkele leerlingen hadden raampjes geschilderd op de boot, anderen hadden silhouettes geschilderd in die raampjes. Ikzelf én de leerlingen waren er trots op, maar de leerkrachten zeiden: "De ramen zijn te groot, het is niet in verhouding." En ik was degene die de opdracht moest geven om over het kunstwerk van de anderen te schilderen en de hele boot terug zwart te schilderen. Arme Ryan, zijn kunstwerk weg. Het eindresultaat is mooi, maar meer een werk van de leerkrachten dan van de leerlingen. Hier verstaan ze onder creatief zijn: een verfborstel in de hand duwen en hen zeggen wat ze in welke kleur moeten schilderen. Wel jammer. Leuk is wel dat er prachtige resultaten zijn gemaakt na een tekenles, ik weet nu tenminste hoe de passagiers van de Titanic eruit zagen. Ik hoop volgende week de kans te krijgen dit verder uit te werken, droog een tekening maken en ophangen is not how I roll.
Vrijdag een drama-les mogen geven, heerlijk. Na eerst een verzameling wordclouds te hebben gemaakt, mochten de leerlingen hun spel-vaardigheden boven halen. Ik moet zeggen; er zitten natuurtalentjes in de klas. James veranderde plots in een gedistingeerde Engelse gentleman en Lauren was een Belfastse volkse vrouw. Ze hebben dat goed gedaan.
Tussen de lessen door oefenen de leerlingen voor hun vormsel. Voor een buitenstaander komt dit ietwat overdreven en brainwashy over, en ik betwijfel altijd in hoeverre de kinderen iets of wat besef hebben van het gebeuren. Opvallend is wel dat bij enkele leerlingen tijdens de repetitie amper geluid uit hun keelgat komt, maar als ik op het einde van de schooldag op de bus sta te wachten dezelfde leerlingen van kilometers afstand de confirmation-songs hoor kwelen.
Tijdens de week worden de dagen gevuld met juf spelen, en 's avonds wordt er wat voor school gepruld. In ieder geval heb ik de doordeweekse feestjes even on hold gezet, gelukkig is er nog het weekend.
Nog 28 dagen en het is terug naar Antwerpen. Bij deze laat ik jullie allemaal weten dat ik jullie mis, en dat een Belgische pint in een Antwerps café me ongelooflijk gaat smaken.
Zo, zijn jullie ook weer even op de hoogte.
Teaching practice is al twee weken ver en het gaat goed. Een groep tienjarigen die me allemaal Miss Susanne noemen en waar mijn 'boze juf'-blik effect op heeft. Zo moet dat. Ik doe voornamelijk aan co-teaching, wat wil zeggen dat ik Miss Mallon wat bijsta met haar lesgeven, de leerlingen mee stilhou en ze hier en daar help met een oefening. Af en toe geef ik een lesje creative writing, drama of art, dus dit is mijn gading wel.
Mijn PKV is hier al goed van pas gekomen tijdens het maken van een Titanic-replica, al is de aanpak hier anders dan ik gewend ben. Lees: de leerkrachten bevelen de leerlingen wat ze in welke kleur moeten schilderen en alles moet zo natuurgetrouw mogelijk. Enkele leerlingen hadden raampjes geschilderd op de boot, anderen hadden silhouettes geschilderd in die raampjes. Ikzelf én de leerlingen waren er trots op, maar de leerkrachten zeiden: "De ramen zijn te groot, het is niet in verhouding." En ik was degene die de opdracht moest geven om over het kunstwerk van de anderen te schilderen en de hele boot terug zwart te schilderen. Arme Ryan, zijn kunstwerk weg. Het eindresultaat is mooi, maar meer een werk van de leerkrachten dan van de leerlingen. Hier verstaan ze onder creatief zijn: een verfborstel in de hand duwen en hen zeggen wat ze in welke kleur moeten schilderen. Wel jammer. Leuk is wel dat er prachtige resultaten zijn gemaakt na een tekenles, ik weet nu tenminste hoe de passagiers van de Titanic eruit zagen. Ik hoop volgende week de kans te krijgen dit verder uit te werken, droog een tekening maken en ophangen is not how I roll.
Vrijdag een drama-les mogen geven, heerlijk. Na eerst een verzameling wordclouds te hebben gemaakt, mochten de leerlingen hun spel-vaardigheden boven halen. Ik moet zeggen; er zitten natuurtalentjes in de klas. James veranderde plots in een gedistingeerde Engelse gentleman en Lauren was een Belfastse volkse vrouw. Ze hebben dat goed gedaan.
Tussen de lessen door oefenen de leerlingen voor hun vormsel. Voor een buitenstaander komt dit ietwat overdreven en brainwashy over, en ik betwijfel altijd in hoeverre de kinderen iets of wat besef hebben van het gebeuren. Opvallend is wel dat bij enkele leerlingen tijdens de repetitie amper geluid uit hun keelgat komt, maar als ik op het einde van de schooldag op de bus sta te wachten dezelfde leerlingen van kilometers afstand de confirmation-songs hoor kwelen.
Tijdens de week worden de dagen gevuld met juf spelen, en 's avonds wordt er wat voor school gepruld. In ieder geval heb ik de doordeweekse feestjes even on hold gezet, gelukkig is er nog het weekend.
Nog 28 dagen en het is terug naar Antwerpen. Bij deze laat ik jullie allemaal weten dat ik jullie mis, en dat een Belgische pint in een Antwerps café me ongelooflijk gaat smaken.
Zo, zijn jullie ook weer even op de hoogte.
maandag 28 februari 2011
Eerste stagedag.
Vandaag heb ik de Titanic afgeplakt. Dan konden de kinders van Primary 7 verder schilderen aan hun boot.
Ik denk dat ik veel dingen ga maken de komende weken - mee ga maken. Of toch, dat hoop ik.
Uitgebreid verslag volgt. Eerst slapen. "Miss Susannah" wordt morgen weer vroeg op school verwacht.
Ik denk dat ik veel dingen ga maken de komende weken - mee ga maken. Of toch, dat hoop ik.
Uitgebreid verslag volgt. Eerst slapen. "Miss Susannah" wordt morgen weer vroeg op school verwacht.
zaterdag 26 februari 2011
Dublin
Lieve hemel, ik ben verliefd. Maar echt stapel-tot-over-mijn-oren-ik-loop-op-roze-suikerspinnen-wolken en met hoofdletter V, Verliefd. Nee, niet op een ongelooflijk knappe Ier die ik hier tegen het lijf ben gelopen maar op de schoonheid genaamd Dublin. Om 5u 's ochtends opstaan is normaal niet iets dat ik graag doe, maar ik ben zeer tevreden met de opoffering die ik gisteren heb gedaan. Gelukkig duurt de busrit dik 2u, en heb ik in principe tot 7u geslapen. Ook niet iets dat ik graag doe, maar toch zien we er de positieve kant van in.
Na J., bezoek voor mijn West-Vlaamse Driehoekspunt en L.O'er nummer twee, op de luchthaven in Dublin op te halen een laatste bus naar Dublin centrum. Ken je dat, dat je op een plaats belandt en onmiddellijk denkt: "Ja, dit is mijn ding wel.' Zo was het. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam en de sfeer van de stad bruisend. Met een knorrende maag trokken we door de straten om in de Temple Bar buurt in 'iets gezellig waar ze ontbijt serveren' te belanden. Een bagel met jam en butter en Earl Grey tea voor mij, voor de jongens meer 'bacon and eggs'-achtige toestanden. Dan op zoek naar onze hostel en onmiddellijk ontdekken dat Dublin écht wel gezellig is. Soms deed het me denken aan Antwerpen, al kan ik niet zeggen waarom. We hebben onze spullen in de hostel gedropt en zijn op ontdekking gegaan. J. had een city guide afgedrukt van internet (heerlijk hé!) en na een selectie trokken we op pad:
Dingen die we gezien hebben:
- Hard Rock Café: Volgende keer koop ik een t-shirt want dat is traditie.
- Temple Bar: Mijn soort wijk want er zijn vele pubs en vele mensen. Vooral 's avonds een aanrader.
- City Hall: In het midden van de stad, met een koepel die - je m'excuse, Antwerpenaren die er zo trots op zijn - mooier is geschilderd dan die van het Centraal Station.
- Phoenix Park: Erg groot, wat normaal is voor het grootste park van Europa, en groen, wat ook normaal is voor een park.
- De presidentiële woning: Al hebben we dit enkel gezien vanuit de verte... We weten wel dat de wachter gelukkig niet verantwoordelijk is voor het afrijden van de gigantische grasmatten in de president zijn tuin.
- Langs de rivier Liffey gewandeld en ik vind het altijd leuk als er water door een stad stroomt.
- Dublin Castle: Op een plaats gezet waar vroeger vikingen zaten, maar duur om binnen eens een kijkje te nemen (Als je nog tig andere dingen wil gaan bezichtigen. Een mens moet keuzes maken.)
- Kerken: Maar ook zij vragen inkom.
- Jameson Distillery: Met als eindconclusie dat Ierse Whiskey de lekkerste is.
- Traditional Irish dancing and music: Waar je van moet genieten met Baileys of Guinness, of beide - zoals ik heb gedaan.
- Pubs: Waar gezongen wordt.
- St. Stephen's Green: In het park vind je beelden van schrijvers als James Joyce en Yeats, en in de straat ernaast staan - volgens de city guide - de mooiste gebouwen van Dublin.
- Dublin Writers Museum: Het Walhalla voor freaks als ik, al is het niet zo groot. Wel krijg je een uitgebreid overzicht van het leven en werk van de grootste Ierse schrijvers. In het Nederlands. Hollands-Nederlands. (Ja, ook al ze tekstfragmenten, vertaald, voorlezen. Joyce moest het horen...)
- Garden of Remembrance: En het is er zo stil dat je met volle teugen kan rememberen.
En al die andere gebouwen en straten die je passeert als je door een stad loopt.
Ik kan proberen een volledig beeld te schetsen van de stad, maar ik zou de stad en zijn grote schrijvers oneer aan doen door mijn geklungel. Maar ik kan ook kort zijn en gewoon zeggen: I fell in love. Soms een beetje Parijs, soms een beetje Londen, en heel soms zelfs een beetje Antwerpen. Al ben ik bang dat ik dat laatste er zelf van maak met mijn overvloed aan verbeelding en Antwerpen-gemis. Hoe dan ook, een zéér geslaagde combinatie van 'soms een beetje's noem ik dat, en dat is het ook. Al is het momenteel niet de plek om te wonen, door verkiezingen en huizenmarkt-problemen, het heeft mijn persoonlijke nummer 1 in de lijst bereikt. Al is dat waarschijnlijk door de literatuur die je overal vindt. Nooit gedacht dat een boekenwinkel om de zoveel meter zulk een marteling kon zijn. Wat ook opvallend was, de mensen zijn hier minder... 'marginaal', dan in Belfast. Pas op, ik amuseer me hier, maar eerlijk gezegd dacht ik toch even "Waarom zit ik niet hier op Erasmus?". Theaters, parken, pubs, boekenwinkels, Jonathan Rhys Meyers (Hij moet daar toch ergens zijn?)...
Dublin heeft mijn hart gestolen, en iets in me zegt dat ik er nog vaak terug zal belanden om het te gaan zoeken.
(Ook deze keer zullen foto's op Flickr verschijnen, als ik morgen tot in Starbucks geraak. Dublin heeft op heel mijn wezen een goede invloed gehad, behalve op mijn achillespees.)
Na J., bezoek voor mijn West-Vlaamse Driehoekspunt en L.O'er nummer twee, op de luchthaven in Dublin op te halen een laatste bus naar Dublin centrum. Ken je dat, dat je op een plaats belandt en onmiddellijk denkt: "Ja, dit is mijn ding wel.' Zo was het. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam en de sfeer van de stad bruisend. Met een knorrende maag trokken we door de straten om in de Temple Bar buurt in 'iets gezellig waar ze ontbijt serveren' te belanden. Een bagel met jam en butter en Earl Grey tea voor mij, voor de jongens meer 'bacon and eggs'-achtige toestanden. Dan op zoek naar onze hostel en onmiddellijk ontdekken dat Dublin écht wel gezellig is. Soms deed het me denken aan Antwerpen, al kan ik niet zeggen waarom. We hebben onze spullen in de hostel gedropt en zijn op ontdekking gegaan. J. had een city guide afgedrukt van internet (heerlijk hé!) en na een selectie trokken we op pad:
Dingen die we gezien hebben:
- Hard Rock Café: Volgende keer koop ik een t-shirt want dat is traditie.
- Temple Bar: Mijn soort wijk want er zijn vele pubs en vele mensen. Vooral 's avonds een aanrader.
- City Hall: In het midden van de stad, met een koepel die - je m'excuse, Antwerpenaren die er zo trots op zijn - mooier is geschilderd dan die van het Centraal Station.
- Phoenix Park: Erg groot, wat normaal is voor het grootste park van Europa, en groen, wat ook normaal is voor een park.
- De presidentiële woning: Al hebben we dit enkel gezien vanuit de verte... We weten wel dat de wachter gelukkig niet verantwoordelijk is voor het afrijden van de gigantische grasmatten in de president zijn tuin.
- Langs de rivier Liffey gewandeld en ik vind het altijd leuk als er water door een stad stroomt.
- Dublin Castle: Op een plaats gezet waar vroeger vikingen zaten, maar duur om binnen eens een kijkje te nemen (Als je nog tig andere dingen wil gaan bezichtigen. Een mens moet keuzes maken.)
- Kerken: Maar ook zij vragen inkom.
- Jameson Distillery: Met als eindconclusie dat Ierse Whiskey de lekkerste is.
- Traditional Irish dancing and music: Waar je van moet genieten met Baileys of Guinness, of beide - zoals ik heb gedaan.
- Pubs: Waar gezongen wordt.
- St. Stephen's Green: In het park vind je beelden van schrijvers als James Joyce en Yeats, en in de straat ernaast staan - volgens de city guide - de mooiste gebouwen van Dublin.
- Dublin Writers Museum: Het Walhalla voor freaks als ik, al is het niet zo groot. Wel krijg je een uitgebreid overzicht van het leven en werk van de grootste Ierse schrijvers. In het Nederlands. Hollands-Nederlands. (Ja, ook al ze tekstfragmenten, vertaald, voorlezen. Joyce moest het horen...)
- Garden of Remembrance: En het is er zo stil dat je met volle teugen kan rememberen.
En al die andere gebouwen en straten die je passeert als je door een stad loopt.
Ik kan proberen een volledig beeld te schetsen van de stad, maar ik zou de stad en zijn grote schrijvers oneer aan doen door mijn geklungel. Maar ik kan ook kort zijn en gewoon zeggen: I fell in love. Soms een beetje Parijs, soms een beetje Londen, en heel soms zelfs een beetje Antwerpen. Al ben ik bang dat ik dat laatste er zelf van maak met mijn overvloed aan verbeelding en Antwerpen-gemis. Hoe dan ook, een zéér geslaagde combinatie van 'soms een beetje's noem ik dat, en dat is het ook. Al is het momenteel niet de plek om te wonen, door verkiezingen en huizenmarkt-problemen, het heeft mijn persoonlijke nummer 1 in de lijst bereikt. Al is dat waarschijnlijk door de literatuur die je overal vindt. Nooit gedacht dat een boekenwinkel om de zoveel meter zulk een marteling kon zijn. Wat ook opvallend was, de mensen zijn hier minder... 'marginaal', dan in Belfast. Pas op, ik amuseer me hier, maar eerlijk gezegd dacht ik toch even "Waarom zit ik niet hier op Erasmus?". Theaters, parken, pubs, boekenwinkels, Jonathan Rhys Meyers (Hij moet daar toch ergens zijn?)...
Dublin heeft mijn hart gestolen, en iets in me zegt dat ik er nog vaak terug zal belanden om het te gaan zoeken.
(Ook deze keer zullen foto's op Flickr verschijnen, als ik morgen tot in Starbucks geraak. Dublin heeft op heel mijn wezen een goede invloed gehad, behalve op mijn achillespees.)
Abonneren op:
Posts (Atom)