The end is nigh

De laatste dagen zijn geteld. Vandaag een eerste poging gedaan om alles terug in mijn koffers te krijgen - geen geslaagde poging. Zometeen vol-au-vent met de Hollanders, als afscheid. De twee mannen - zijnde Tom en Dries -  vertrekken vannacht.

De laatste week was 'International Week', d.w.z. seminars en lectures van proffen van over de hele wereld. En een quiz. En Eurovision Songcontest (Lees: een rij Belgen dat met tekst in de hand "Vrolijke vrienden zingt" en Hollanders die de polonaise doen door de zaal. Ierland heeft gewonnen, om de traditie hoog te houden.)
Woensdag nog eens een dag Giant's Causeway en Carrick-A-Rede Ropebridge. En het weer was heerlijk. En de zeelucht was lekker. En van zulke dingen genieten we. Want ja, de laatste dagen schijnt ook in Belfast de zon. Al stond er een stevige wind en ben ik bijna van de Causeway recht naar Schotland geblazen (Voor jullie daar iets ongelooflijk bij voorstellen, Schotland was in zicht, dus beeld je geen Sanne in die een onmetelijke luchtreis voor de boeg had.) Eens goed doorwaaien kan een verademing zijn.

Gisteren na minder uren slaap dan les even van de zon gaan genieten aan de Quai bij River Lagan. Van zulke dingen genieten we ook. En 's avonds nog gaan slurpen van Belfast Ale en Baileys in Crown bar. I'm so very Irish.

Ja, ik ga de craic hier wel missen.

Morgen komt big bro Belfast ontdekken en me helpen alles in mijn koffers te krijgen.

En O JA: een A voor teaching practice, met 78%. We hebben dat allemaal erg goed gedaan hier, applausje voor onszelf.

Het zijn lieverdjes

Even een bespreking van mijn klasje. Primary 7c. Enkele anekdotes en quotes. Telegramstijl.

Confirmation: De leerlingen hebben vorige week vrijdag hun vormsel gehad. Dit ging gepaard met veel stress voor de leerkrachten, en een hoofd vol confirmation-liederen. Ondertussen kan ik zonder problemen Christ be Our Light en Glory in the name of the Lord meekwelen. Nooit gedacht dat ik met zulke liedjes in mijn hoofd zou opstaan. Gelukkig zijn ze ondertussen overgeschakeld op Grease. Ik heb hun vormsel zo'n veertigtal keer mogen meemaken, en thank God zijn ze verbeterd sinds de eerste keren. Toen stond enkele leerkrachten de wanhoop nabij. Tijdens de repetities had ik soms medelijden met de kinders. Gelukkig was er soms afleiding, zoals een kereltje dat plots de inhoud van zijn maag over de kerkvloer ledigt. Om dan door Mister Campbell uit de kerkbank getrokken te worden, terwijl de omliggende leerlingen volop 'IIIEEEEUUWW' schreeuwen. Vooral het moment dat Mister Campbell met grote ogen en hand voor de mond, blik vol schaamte, terug in de deuropening verscheen. Hij had zich vergist, wat hij dacht dat de vuilbak was, bleek het vat vol wijwater te zijn. Het kereltje heeft zijn verdere maaginhoud daarin geledigd.
Maar op de dag zelf is alles goed verlopen, er zijn er maar drie in elkaar gezakt tijdens de dienst. Geen maaginhouden deze keer.
En de meisjes hebben zich aan de regel "No make-up or nailpolish" gehouden. Op die regel reageerde Nicole (10 jaar, blond, valse nageltjes met diamanten) met de woorden "Is a French manicure ok?". Een french manicure was ok.

Voor de (toekomstige) leerkrachten onder ons ga ik hier alvast beginnen met een alom bekend woord: differentiatie. De klassen zijn hier in aparte groepjes verdeeld, dus terwijl de ene groep zit te rekenen, werken de anderen aan spelling, terwijl een derde klein groepje zit te lezen. Goed voor de competentie 'de leraar als duizendpoot'. Terwijl ik met een groepje zat te lezen, zuchtte Connor plots "I like reading with Suzanne."

"Why do you have to leave? You're the only exciting thing here... It's going to be boring when you leave."

En vandaag: "Is this your last week? Oh, I have to get you a present!" En dan was er een wedstrijd: wie gaat het beste kadootje vinden voor Suzanne. Ryan wil een standbeeld voor me kopen, hij heeft nog 131 pond. Hoe schattig is dat?

Vrijdag Suzanne-dag. Ik ben benieuwd.

St. Paddy's Day

Rond 11u 's ochtends (ja, dat is ochtend) trokken we richting city centre. In mijn hoofd was het daarginds al volop feest, de straten groen van versieringen en versierd volk, dronken Ieren plaveiden de straten en feestgedruis overal. Want er was ons gezegd dat om 11u iedereen al stomdronken is op St. Paddy's Day. Dus, met die verwachtingen wandelen we richting city centre, met het feest al in ons hoofd en de aandacht op ons - dankzij Dries in felgroene tutu (ik hield het wat soberder deze keer). Maar toen kwamen we aan in city centre en moesten we St. Patricks Day eerst even zoeken. De feestdag leek even enkel aan City Hall en de directe omgeving errond gevierd te worden, en dan enkel door gezinnen met kinderwagens en opgesmukte kinders. Dan maar eerst even een pub zoeken, maar 11u is wel degelijk ochtend en dan zijn de pubs nog niet open. Dan maar eerst MacDo. De zon die die ochtend eerst stralend scheen, had er ook plots geen zin in, maar de regen bleef weg. Terug buiten hebben we ons aan City Hall gezet om naar de parade te kijken, die ik zelf op foto zal moeten bekijken. Ik ben te klein voor parades.

Na de parade hebben we de hollanders gevonden en zijn we naar Kelly's Cellar getrokken om St. Paddy's Day nu écht in te zetten. De pot werd gemaakt, de eerste pinten getapt (jammer genoeg niet groen, zoals verwacht, dus ons 'vanavond pissen we groen'-doel werd opzij gezet). Gelukkig blijft bier bier, groen of niet, ook op Paddy's dag. De sfeer begon er in te komen, Dries had succes met zijn tutu, Jochum stond prachtig met zijn Ierse vlechtjes, Tjeerd zijn ogen zakten op half 7, een dronken Ier heeft mijn oor gelikt en buiten maakten de Indiërs zich klaar om hun kookkunsten tentoon te spreiden. Ik weet niet wat ik heb gegeten, maar ik vond het lekker. De optredens begonnen; Irish music and dancing, af en toe een typische cover ertussen (lees: mumford and sons en zulke dingen). De middag vloog voorbij, nog even terug een stop aan MacDo (ik weet het, niet erg Irish-like maar we moeten hier dan ook niet in gaan overdrijven) en terug naar de pub. Dan ben ik maar even overgestapt op Baileys, om de MacDo te compenseren. De jongens dwaalden rond, onze gezichten inmiddels allen met een groene schijn (dankje Tjeerd) dankzij de hartjes, 'ST. PATRICK's, Ierse vlaggen en de occasionele 'Fuck Me' (die er onmiddellijk terug afgeveegd werd). Dronken gelal, zat gesmos (ja, jij, je weet wel), "ik kan ook gitaar spelen", enzovoort. De jongens hebben nog verder gevierd, maar hun zwarte gat begint al voor mijn vertrek (ik ben vroeger naar huis gegaan wegens lijflast) dus de afloop van de avond kan niet beschreven worden.

Moeilijk te beschrijven, veel groen, veel bier, veel muziek, veel vaagheid.

Maar het was een goeike.

oplijsting

Nog even dit lijstje met wetenswaardigheden:

- Piep is nogmaals gespot in mijn slaapkamer, meneer Muis daarentegen lijkt wel degelijk op vakantie te zijn.
- Onze wc weigert wederom door te spoelen, de huisbaas wordt vanavond verwacht.
- Naomi maakt lekkere broodpudding.
- Er lag sneeuw op Black Mountain, maar die is ondertussen weer grotendeels verdwenen. Oef.
- Ik heb een leerling die weet hoe de wereld gaat vergaan. (Iets met een overvloed aan tieners die allemaal een appartement gaan nodig hebben, waar alle bomen omgehakt voor moeten worden, en zodus komt de wereld aan zijn eind.)
- In België spreken ze blijkbaar Kroatisch.
- Pizza kan heel erg pikant zijn.
- De spoedafdeling in Ierland is hetzelfde als in België. Lang wachten.
- Ze hebben in de spoedafdeling ook geen stoel of iets soortgelijks om een pijnlijke enkel omhoog te leggen.
- Dries heeft het langer op krukken volgehouden dan ik had verwacht.
- We eten blijkbaar Chinees vanavond. De kookkunsten, niet de man.
- Qwerty is stom.
- Ook in Ierland smaakt een ontbijt met gewentelde teefjes het best.

Meer volgt nog.

Teaching practice

Oh, volgelingen, mijn excuses voor mijn grote afwezigheid! Tijd voor verslag!

Teaching practice is al twee weken ver en het gaat goed. Een groep tienjarigen die me allemaal Miss Susanne noemen en waar mijn 'boze juf'-blik effect op heeft. Zo moet dat. Ik doe voornamelijk aan co-teaching, wat wil zeggen dat ik Miss Mallon wat bijsta met haar lesgeven, de leerlingen mee stilhou en ze hier en daar help met een oefening. Af en toe geef ik een lesje creative writing, drama of art, dus dit is mijn gading wel.

Mijn PKV is hier al goed van pas gekomen tijdens het maken van een Titanic-replica, al is de aanpak hier anders dan ik gewend ben. Lees: de leerkrachten bevelen de leerlingen wat ze in welke kleur moeten schilderen en alles moet zo natuurgetrouw mogelijk. Enkele leerlingen hadden raampjes geschilderd op de boot, anderen hadden silhouettes geschilderd in die raampjes. Ikzelf én de leerlingen waren er trots op, maar de leerkrachten zeiden: "De ramen zijn te groot, het is niet in verhouding." En ik was degene die de opdracht moest geven om over het kunstwerk van de anderen te schilderen en de hele boot terug zwart te schilderen. Arme Ryan, zijn kunstwerk weg. Het eindresultaat is mooi, maar meer een werk van de leerkrachten dan van de leerlingen. Hier verstaan ze onder creatief zijn: een verfborstel in de hand duwen en hen zeggen wat ze in welke kleur moeten schilderen. Wel jammer. Leuk is wel dat er prachtige resultaten zijn gemaakt na een tekenles, ik weet nu tenminste hoe de passagiers van de Titanic eruit zagen. Ik hoop volgende week de kans te krijgen dit verder uit te werken, droog een tekening maken en ophangen is not how I roll.

Vrijdag een drama-les mogen geven, heerlijk. Na eerst een verzameling wordclouds te hebben gemaakt, mochten de leerlingen hun spel-vaardigheden boven halen. Ik moet zeggen; er zitten natuurtalentjes in de klas. James veranderde plots in een gedistingeerde Engelse gentleman en Lauren was een Belfastse volkse vrouw. Ze hebben dat goed gedaan.

Tussen de lessen door oefenen de leerlingen voor hun vormsel. Voor een buitenstaander komt dit ietwat overdreven en brainwashy over, en ik betwijfel altijd in hoeverre de kinderen iets of wat besef hebben van het gebeuren. Opvallend is wel dat bij enkele leerlingen tijdens de repetitie amper geluid uit hun keelgat komt, maar als ik op het einde van de schooldag op de bus sta te wachten dezelfde leerlingen van kilometers afstand de confirmation-songs hoor kwelen.

Tijdens de week worden de dagen gevuld met juf spelen, en 's avonds wordt er wat voor school gepruld. In ieder geval heb ik de doordeweekse feestjes even on hold gezet, gelukkig is er nog het weekend.

Nog 28 dagen en het is terug naar Antwerpen. Bij deze laat ik jullie allemaal weten dat ik jullie mis, en dat een Belgische pint in een Antwerps café me ongelooflijk gaat smaken.

Zo, zijn jullie ook weer even op de hoogte.

Eerste stagedag.

Vandaag heb ik de Titanic afgeplakt. Dan konden de kinders van Primary 7 verder schilderen aan hun boot.

Ik denk dat ik veel dingen ga maken de komende weken - mee ga maken. Of toch, dat hoop ik.

Uitgebreid verslag volgt. Eerst slapen. "Miss Susannah" wordt morgen weer vroeg op school verwacht.

Dublin

Lieve hemel, ik ben verliefd. Maar echt stapel-tot-over-mijn-oren-ik-loop-op-roze-suikerspinnen-wolken en met hoofdletter V, Verliefd. Nee, niet op een ongelooflijk knappe Ier die ik hier tegen het lijf ben gelopen maar op de schoonheid genaamd Dublin. Om 5u 's ochtends opstaan is normaal niet iets dat ik graag doe, maar ik ben zeer tevreden met de opoffering die ik gisteren heb gedaan. Gelukkig duurt de busrit dik 2u, en heb ik in principe tot 7u geslapen. Ook niet iets dat ik graag doe, maar toch zien we er de positieve kant van in.

Na J., bezoek voor mijn West-Vlaamse Driehoekspunt en L.O'er nummer twee, op de luchthaven in Dublin op te halen een laatste bus naar Dublin centrum. Ken je dat, dat je op een plaats belandt en onmiddellijk denkt: "Ja, dit is mijn ding wel.' Zo was het. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam en de sfeer van de stad bruisend. Met een knorrende maag trokken we door de straten om in de Temple Bar buurt in 'iets gezellig waar ze ontbijt serveren' te belanden. Een bagel met jam en butter en Earl Grey tea voor mij, voor de jongens meer 'bacon and eggs'-achtige toestanden. Dan op zoek naar onze hostel en onmiddellijk ontdekken dat Dublin écht wel gezellig is. Soms deed het me denken aan Antwerpen, al kan ik niet zeggen waarom. We hebben onze spullen in de hostel gedropt en zijn op ontdekking gegaan. J. had een city guide afgedrukt van internet (heerlijk hé!) en na een selectie trokken we op pad:

Dingen die we gezien hebben:
- Hard Rock Café: Volgende keer koop ik een t-shirt want dat is traditie.
- Temple Bar: Mijn soort wijk want er zijn vele pubs en vele mensen. Vooral 's avonds een aanrader.
- City Hall: In het midden van de stad, met een koepel die - je m'excuse, Antwerpenaren die er zo trots op zijn - mooier is geschilderd dan die van het Centraal Station.
- Phoenix Park: Erg groot, wat normaal is voor het grootste park van Europa, en groen, wat ook normaal is voor een park.
- De presidentiële woning: Al hebben we dit enkel gezien vanuit de verte... We weten wel dat de wachter gelukkig niet verantwoordelijk is voor het afrijden van de gigantische grasmatten in de president zijn tuin.
- Langs de rivier Liffey gewandeld en ik vind het altijd leuk als er water door een stad stroomt.
- Dublin Castle: Op een plaats gezet waar vroeger vikingen zaten, maar duur om binnen eens een kijkje te nemen (Als je nog tig andere dingen wil gaan bezichtigen. Een mens moet keuzes maken.)
- Kerken: Maar ook zij vragen inkom.
- Jameson Distillery: Met als eindconclusie dat Ierse Whiskey de lekkerste is.
- Traditional Irish dancing and music: Waar je van moet genieten met Baileys of Guinness, of beide - zoals ik heb gedaan.
- Pubs: Waar gezongen wordt.
- St. Stephen's Green: In het park vind je beelden van schrijvers als James Joyce en Yeats, en in de straat ernaast staan - volgens de city guide - de mooiste gebouwen van Dublin.
- Dublin Writers Museum: Het Walhalla voor freaks als ik, al is het niet zo groot. Wel krijg je een uitgebreid overzicht van het leven en werk van de grootste Ierse schrijvers. In het Nederlands. Hollands-Nederlands. (Ja, ook al ze tekstfragmenten, vertaald, voorlezen. Joyce moest het horen...)
- Garden of Remembrance: En het is er zo stil dat je met volle teugen kan rememberen.


En al die andere gebouwen en straten die je passeert als je door een stad loopt.

Ik kan proberen een volledig beeld te schetsen van de stad, maar ik zou de stad en zijn grote schrijvers oneer aan doen door mijn geklungel. Maar ik kan ook kort zijn en gewoon zeggen: I fell in love. Soms een beetje Parijs, soms een beetje Londen, en heel soms zelfs een beetje Antwerpen. Al ben ik bang dat ik dat laatste er zelf van maak met mijn overvloed aan verbeelding en Antwerpen-gemis. Hoe dan ook, een zéér geslaagde combinatie van 'soms een beetje's noem ik dat, en dat is het ook. Al is het momenteel niet de plek om te wonen, door verkiezingen en huizenmarkt-problemen, het heeft mijn persoonlijke nummer 1 in de lijst bereikt. Al is dat waarschijnlijk door de literatuur die je overal vindt. Nooit gedacht dat een boekenwinkel om de zoveel meter zulk een marteling kon zijn. Wat ook opvallend was, de mensen zijn hier minder... 'marginaal', dan in Belfast. Pas op, ik amuseer me hier, maar eerlijk gezegd dacht ik toch even "Waarom zit ik niet hier op Erasmus?". Theaters, parken, pubs, boekenwinkels, Jonathan Rhys Meyers (Hij moet daar toch ergens zijn?)...

Dublin heeft mijn hart gestolen, en iets in me zegt dat ik er nog vaak terug zal belanden om het te gaan zoeken.

(Ook deze keer zullen foto's op Flickr verschijnen, als ik morgen tot in Starbucks geraak. Dublin heeft op heel mijn wezen een goede invloed gehad, behalve op mijn achillespees.)

Beste meneer Muis

Ik kon niet anders dan opmerken dat u een gezellig plekje onder mijn bed heeft uitgekozen om u te vertoeven. Ik kan best begrijpen dat u dit plekje kiest, ik heb mijn bed niet zomaar in die hoek van de kamer gezet. Toch kan ik niet anders dan volgende observatie maken: woensdagavond zag ik u in de omgeving van mijn bed. Donderdagochtend om 5u15 heb ik de kamer verlaten om vandaag omstreeks 20u weder te keren na een uitgebreid bezoek aan Dublin. Ik heb u toen niet opgemerkt, dus maakte de veronderstelling dat u betere oorden had opgezocht. Maar rond 21u45 zag ik u razendsnel van de zetel naar het bed lopen. Kan ik hieruit concluderen dat u sinds woensdagavond deze kamer niet heeft verlaten? Ik moet u zeggen dat dit me ten zeerste spijt. Belfast is een interessante stad die veel meer te bieden heeft dan dat gezellige hoekje onder mijn bed. Ik zou u persoonlijk de stad laten zien als ik mijn mobiliteit niet tijdelijk verloren heb aan een achillespeesontsteking, bovendien ligt - zoals we beiden weten - uw tempo ook zonder mijn tijdelijke handicap aanzienlijk hoger.

Ik raad u dus ten stelligste aan de stad in te trekken en op ontdekking te gaan. U moet zeker de murals eens gaan bekijken, en in het centrum van de stad vindt u vast wel een pub waar een lekkere versnapering u op staat te wachten! Want knort uw buikje niet na enkele dagen in dat hoekje? Voor zover ik weet zijn mijn sokken niet erg smakelijk, en dat lijkt me het enige waar u hier aan kan knabbelen.

Bij deze laat ik u weten dat ik hoop u morgen te mogen missen door de ontdekkingstocht die u bent aangegaan. Indien dit niet zo is zal ik maatregelen treffen en alles in werking stellen u met eigen ogen deze kamer, en dit huis, te zien verlaten. Weet dat ik dit voor uw eigen bestwil zal doen, zonder een greintje eigenbelang en vol vriendschappelijke bedoelingen.

Ik wens u veel succes, voel u vrij me via post op de hoogte te houden van uw avonturen.

Vele vriendschappelijke groeten,

Sanne

Toerisme, levensbeekjes en muizen.

Het leven gaat hier te snel om te bloggen. Maar goed. Dit gaat een lang verslag worden, zet u schrap in uw stoel, de leesbril stevig op de neus en een tas koffie bij de hand.

Het leven gaat hier nog steeds rustig verder (het levensbeekje kabbelt), wat rondhangen hier, iets drinken daar, een feestje links, en in een klein hoekje hier en daar ook nog wat les. De lessen Divided Societies worden vermoeiender te volgen, niet qua onderwerp maar op het gebied van het lesgeven van Margareth. Een lief mens, maar ze lijkt haar woorden nog te zoeken in haar hoofd, terwijl ze ze al vocaliseert. Vermoeiend. In Ceramics moet ik nog 2 schalen afwerken en dan heb ik daar een mooie collectie bij elkaar gefabriceerd. Irish Film Studies is rustig een filmpje bekijken waar nadien iets over geschreven moet worden. De ene week een hilarische film over leprechauns en whiskey, de andere een zware film over misbruik in Ierse Reformation Schools pre-WOII. Volgende week Bloody Sunday.

Ondertussen ook de ouders op bezoek gehad. Het huisje is goedgekeurd ("Wel ok voor een tijdje, maar als je hier een heel jaar zit..."). De stad ook. Weer even een paar dagen de toerist uitgehangen: St. George's market, City Hall (ook een aanrader). Als toppunt een busrit naar Giant's Causeway met hier en daar een stop (kastelen, Carrick-A-Rede Ropebridge, Bushmills Distillery). En een Schotse chauffeur: "Now you've seen it here through the eyes of a crazy Scotsman." Geweldige man, leukste gids die ik ooit heb gehad. Wist je dat op de bergen diertjes wonen die Haggis heten? De vrouwtjes hebben aan hun linkerzijde korte poten en aan hun rechterzijde lange, zij lopen met de klok mee. Bij de mannen is het andersom. 's Nachts durven ze wel eens tegen elkaar opbotsen, vandaar de platte neuzen. Ik wist dat niet hoor.

Heb hier ondertussen ook mijn eerste Fish&Chips gegeten, een zeer smakelijke bedoening. De laatste avond zijn we gaan eten in The Crown's Bar, een legendarische pub in Belfast. Zeer gezellig en lekker.

Ze zijn voldaan terug naar huis getrokken.

Vlak na hun vertrek hebben mijn twee mannen me hier alleen achtergelaten, maar heb van de mogelijkheid gebruik gemaakt om de boekenwinkels van Belfast op te zoeken. Ik weet het, verboden toegang als je boekenverslaafd bent en met een beperkt aantal kilo's terug huiswaarts moet keren in enkele weken. Maar in Bargain Books heb ik me niet kunnen inhouden en twee boeken gekocht van enkelen van mijn Britse helden. 5 pond per boek, en nu kan ik genieten van Russell Brand's Booky Wook 2 én The Mighty Book of Boosh van de overgeweldige Noel fielding en Julian Barrett. I was one happy little girl. Met een smoothie van Starbucks, gratis internet en mijne nieuwe aanwinst heb ik met volle teugen van mijn middag genoten.

Tussendoor nog een verjaardagsfeestje van Tjeerd, Anne en Jochum, de drie Hollanders die hier mee Erasmus'en. Na een drink in @ Cavendish St. zijn we richting The Box getrokken. The largest nightclub of Belfast. Maar niet zo large dat de jarigen mee binnen konden. Dus hebben wij even gefeest zonder hen - sorry, jongens. Dan maar terug naar waar we begonnen zijn om daar een nog een whiskey te proeven. Dankjewel, Jochum! De volgende dag was het plan naar de Zoo te gaan, maar we besloten uit te slapen. Daarbij was het weer toch niet zo geweldig. Op maandag werd ik wakker met een Dries die plots naast me op bed zat. The boys are back in town.

Ondertussen ook nieuws over de stages, eindelijk. Vandaag heb ik te horen gekregen dat ik blijkbaar toch op een andere school sta. Het is dus 'Christ the Redeemer Primary School' geworden. Iets doet me vermoeden dat dit een katholieke school is. Samen met Naomi zal ik daar de leerlingen eens laten zien wat lesgeven à la Belgique inhoudt. Voor de stage hoeven we niet te vrezen, laat Paul Anthony ons weten. De meeste Erasmus-studenten krijgen een A of B. Aan het evaluatieformulier te zien krijg je al een A 'when competent and signs of creativity'. Dat zal wel lukken, denk ik dan. Vandaag of morgen krijg ik bericht van Peter McPolin, de schat, wanneer we ons kunnen komen voorstellen in de school. Hij zal ons tot daar rijden, wat een heerlijke man is hij toch. Er is ons ook gewaarschuwd dat de stages 'very tiring' kunnen zijn - vertel mij wat - maar als we té moe zijn is het ok gewoon naar de school te bellen en te zeggen dat je ziek bent. Say what? Ja, wij vielen ook stijl achterover en los op de grond. Het is hier toch anders, die stages. op KdG krijg je een andere training. En hoe zeer ik soms op KdG kan kankeren, de KdG-training lijkt me toch van een betere kwaliteit en hogere standaard. Dus mijn dank daarvoor. Die Ierse mentaliteit, het is toch wat anders.
Maar die stages komen wel goed, al gaat het toch werken worden. Elke dag, de hele dag. Zo gaat dat in Primary Schools.

En dan is er nog Piep de IIe. Ja, Piep de Eerste has left the building dankzij de oersterke en razendsnelle L.O.-leerkracht in ons midden. Maar deze werd al snel vervangen door een kleine bruine opvolger (Piep was grijs). Piep de IIe verblijft tot nog toe enkel in de keuken, maar zoals alom bekend is dat de plaats waar eten bewaard wordt. Dus de boodschap is: wat je zelf wil opeten moet in de ijskast of een hoge kast, wat je kwijt wil laat je op het aanrecht slingeren. Het huis is vergeven van muizenvallen (die hier al stonden), en hoe gemengd de gevoelens tegenover Piep de IIe ook zijn, we zijn blij dat de dingen hun efficiëntie al lang verloren hebben. Muizen zijn slimmer dan je denkt. (Weet er iemand trouwens een huis/tuin/keuken-tip van Tante Kaat of iemand gelijkaardig om het beestje diervriendelijk buiten te krijgen?)
Hoe dan ook, als je Piep de IIe niet wenst te zien of er liever niet op trapt: even kloppen op de deur voor je de keuken binnengaat.

Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte.

Foto's van Giant's Causeway, kastelen, Ierse uitzichten en straatbeelden: Flickr!

(kan om een of andere leden geen link leggen, dus: http://www.flickr.com/photos/sannenadinef/sets/72157625704223667/ )

Nog maar twee over.

De eerste maand is al voorbij. Er was me al gezegd dat de tijd hier snel ging gaan, maar zo snel? Zo weinig tijd, zoveel te doen! Ondertussen ook Ulster Museum een bezoekje gebracht, al twee keer zelfs. Gigantisch, interessant, en gratis. En een voorbeeld voor museum-educatie en PKV; inspiratie opdoen! Bij 'discover history' kan je je in een corset wringen en een hoepelrok dragen, je kan je naam maken in hiërogliefen en schedels in elkaar puzzelen. Bij 'discover nature' hebben we ons dan weer geamuseerd met de microscopen en verrekijkers, en tegen de muur van 'discover art' hangt mijn vingerafdruk tegen de muur. En her en der in het museum staan leuke doe-dingen en speeltjes. Fun times in the museum. Zeker een aanrader voor wie naar Belfast afzakt, je krijgt een stevige portie Belfastse geschiedenis en een volledig overzicht van The Troubles. Daarbij staat er een gigantische opgezette hond en het skelet van een dinosaurus. Ja, dingen die ik leuk vind.

Nadien even door The Botanic Gardens gekuierd, maar het lijkt me niet het seizoen voor botanische tuinen. Toch, mooi.

Mijn eerste bezoek heb ik zonet op de bus naar Dublin gezet, na enkele dag van Red Devil Pub, City Hall, Peace Lines, Starbucks en Topshop, Scratch, Duke of York (papa, ik heb lekkere whiskey gevonden!), Thompsons, The Box, etc.
Filip, lad, hope you had a good time!

Het verhaal van de muis.

Ik wist dat het beestje ergens in huis was. En met 'ergens in huis' heb ik geen last, zolang 'ergens' niet in mijn kamer is. Of erger - en zoals het geval was - onder mijn bed. Dus ben ik 's nachts naar de kamer onder me getrippeld. Deur voorzichtig open en dan: "Dries... Die muis zit onder mijn bed..." Midden in de nacht had ik een lekker ding in pyjama broek die m'n kamer overhoop haalde, op muizenjacht. Helaas een vruchteloze muizenjacht, maar we hebben het beestje wel kunnen corneren en opsluiten onder de kast. Onder de kast, niet in de kast (ik zeg het er maar even bij).

Dan toch maar bij Dries geslapen (ja, gewoon geslapen, ik zeg het er weer maar even bij).
Onder de kast is nog steeds in mijn kamer.

De volgende dag het kleine ding zijn vrijheid terug gegeven, buitenshuis.

Danku Dries, mijn redder in nood.

'Peace' Lines

Het levensbeekje kabbelt hier rustig verder. En zo starten we weer een nieuw blogbericht met een poetische openingszin. De zon schijnt vandaag, de wc kan weer doorspoelen, het leven is mooi.

Gisteren in druilerig regenweer naar de Peace Line van Shankill Road gaan kijken. Het weer versterkte de sfeer, moet ik zeggen. Vreemd dat een stad zo gescheiden kan leven. De zogenaamde 'Peace Walls' zijn tijdens de Troubles gezet om de orde te kunnen bewaren. Oorspronkelijk met het idee ze zes maanden later te verwijderen, maar de mensen hier leven nog steeds met de hoge scheidingsmuren in hun achtertuin. Letterlijk, in hun achtertuin. Als er opnieuw rellen uitbreken kan Belfast op 4 minuten volledig afgesloten worden. Sommige Peace Lines worden nog steeds gesloten 's avonds. Dan sta je daar voor een hoge muur, vol opschriften over vrede en samenleven, en dan hou je in je achterhoofd dat er zaterdag aan een Peace Line aan de andere kant van de stad twee bommen zijn ontploft. Die bommen zaten trouwens vlak aan het gebouw van een taxi-bedrijf. Taxi's zijn belangrijk in deze stad. Dat wist de baas van het bedrijf ook, en hij kon zijn bedrijf en al zijn klanten dus niet in de steek laten. Terwijl de ene bom aan de ene kant van het gebouw lag te tikken, en de andere aan de andere kant van het gebouw, heeft de man op geen enkel moment het gebouw verlaten om alles draaiende te houden. Zo gaat dat hier. Belfast is burning and life goes on. In Antwerpen zou alles hermetisch afgesloten worden, de stad zou al plat liggen voor de bom tot ontploffing zou komen.

In ieder geval, het was de moeite om te zien. De muren werden misschien wel gezet om de rellen in toom te houden, het volk te beschermen. Maar een muur blijft een muur, en als je die tussen twee kampen zet wordt de scheiding enkel groter. En als je dan op die muur plots een groot opschrift tegenkomt dat "It's time to kill republics" schreeuwt, dan weet je dat de Troubles misschien getemperd zijn maar dat de problemen nog lang niet opgelost zijn.

Foto's zullen op Flickr verschijnen, vandaag of morgen.

Nu de badkamer onder handen nemen en naar de zon voor ze weer weg is.

*insert photo here*

Deze was ik jullie nog te goed. Aanwinsten!

zingen in Hawthorn

Ja, internet is terug! Dankje wel, Eamon, O2-Guru - zo staat het op zijn naamkaartje -, mijn held van de dag. En nu: de update van de laatste dagen. Oh, de kwelling van "wat heb ik gedaan de laatste dagen en in welke volgorde?". Eerst de avond van het vorige blogbericht, al vat dat best alles samen.

Na outfit-shoppen in Primark en H&M met de volgende aanwinsten naar huis: wit hemd, kort schoolrokje, kniekousen. Kan je het feestthema al raden? Outfit aan, twee staartjes in het haar en bril op. I was ready to go. De jongens zagen er heerlijk uit in hun zwarte hemdjes, het mag gezegd worden. Allemaal een das als finishing touch en de avond kon beginnen. Eerst nog even langs de 'frituur' achter de hoek. (Peppered chips = een pepersaus waar dikke frieten in drijven, maar zeker niet slecht)

We hadden afgesproken in Hawthorn, een kleine pub in de buurt van St. Mary's - en ons huis dus. Op weg naar daar kwamen we langs een muur vol foto's. Bij elke foto een naam en datum. En in grote rode letters 'MURDERED'. Doet je wel iets.

In Hawthorn zaten de Ieren al goed te drinken - de jongens doen P.E. en hebben al goed contacten gelegd met de Ierse studenten. Na enkele pinten werd er een gitaar boven gehaald en gezongen. Hits van nu, klassiekers van vroeger. (Buur: Canonball :)) Gelukkig waren die keeltjes al goed gesmeerd! Good times.
Er zat een Ier die héél erg op Filip leek. Ze zeggen dat zijn naam ook echt Philippe is, maar dat geloof ik niet.

Rond half twaalf naar de Back to School Party, waar we Paul en Viley - twee ons ondertussen bekende Ieren - tegen het lijf liepen. Over enkele weken trekken we met Paul naar zijn dorpje hier zo'n 2 uur vandaan om zijn verjaardag te vieren met zijn familie. Ik zal me maar goed voorbereiden. Het drink-tempo van die Ieren is niet niks.

Ah, fun times indeed!

Eergisteren een flinke maaltijd in elkaar gebokst, met scampi's als aperitief, kip met gravey en kroketten en sla, en applecrumble als afsluiter. In Iceland verkopen ze taartjes voor 1 pond. Gevaarlijk lekker en goedkoop. Taarten zijn altijd welkom.
Gisteren voor de derde keer deze week naar de O2-shop, internet in MacDo, en soort van 'spelletjesavond' met huisgenoten.

Vandaag tijd om nog eens aan het eindwerk te prutsen.

Zo, dat lijkt me genoeg update.

in de dop

Gisteren in een notendop:
Buddweiser (tja...), lots of irishmen, gitaar, verbazend goed gezang, verbazend dronken gezang, schoolgirl outfit, party hardy, laughter and good times.

Internetproblemen, dus volledig verslag volgt later!

PS Ceramics is mijn ding, volgende week dramales (voor een keer nog eens volgen in plaats van geven)!

Overdekte geuren en Gaelic football

Gisteren de dag begonnen met een bezoek aan St George Market. Ik hou van overdekte markten. En deze staat zeker in mijn top drie. Foto's zijn te zien op Flickr, jammer dat je geen geuren en smaken op het internet kan zetten. Vis, Paella, Indisch, kruiden, kazen, ... Heerlijk. Volgende keer gaan we daar lunchen.
Nadien de stad in getrokken, wat winkels gedaan. Wat zijn de aanwinsten na één dag winkelen? Juist, boeken *insert foto here* (ben net wakker, zal dat fototrekken later doen) En ik ben zeer blij met mijn aanwinst.

's Avonds naar Gaelic Football gaan zien. En nu met z'n allen naar Google en intikken: Gaelic Football wiki. Ik ben niet de juiste persoon om hier een verslag van neer te schrijven, want al wat ietwat sportief is staat mijlenver van me af. Maar het was leuk om te zien. En ik had vrij snel door dat het team van St Mary's niet zo sterk was als het anderen. Mijn twee mannelijke medegezellen spraken over 'lijnen' en zulke dingen (ik weet het zelfs niet meer), ik zag gewoon een hoop mannen strijden om een bal. En het team van St Mary's had problemen met passen die niet aankwamen. Het andere team was 'strakker', zo zeg ik het. Het was leuk om zien.

Vandaag gaan we brieven schrijven en tekeningen maken.

Divided societies en ceramics

De eerste lessen zijn achter de rug. Maandag 'Divided Societies', officieel ben ik hier niet voor ingeschreven, maar ik heb toestemming gekregen om de lessen te volgen zonder de credits. Waarom zou je dat in godsnaam doen, kan een mens zich afvragen. Omdat ik vind dat dit onderwerp toch enorm gelinkt is aan Belfast, en het is de bedoeling hier zoveel mogelijk bij te leren over de stad en het leven en dergelijke dingen. Daarom. Op zich was de les interessant. Wat ik daarmee bedoel is: wat er gezegd werd was interessant, de manier waarop iets minder. En een heel uur naar monotoon gebrabbel in een andere taal luisteren is easier said than done. We zien wel hoe het verder gaat. In ieder geval hebben we al 'entertainment' in de klas dankzij een over-ijverige Pool (denken we). Uitdaging volgende les: meer antwoorden geven dan de Pool. En volgende keer als eerste rechtspringen als de leerkracht vooraan niet weet hoe ze op Youtube moet geraken. Ja, zulke mensen bestaan blijkbaar nog.

Vreemde gewoonte hier: als de les nog bezig is op het uur dat ze zou moeten eindigen, sta je gewoon recht en wandel je het lokaal uit.

Daarnet de eerste les ceramics gehad, mijn eerste vaasjes zijn een feit. Een mens moet simpel beginnen hé. bij het binnenkomen was het even twijfelen, wie is de leerkracht? Dan zag ik een vrij jonge kerel met tattoos een uitleg doen. Ja, leuk. Misschien weet hij een leuke tattooshop hier in de buurt? Hij heeft me in gang gezet, ik ben zo'n anderhalf uur in de weer geweest met klei, and oh boy did I have fun. Klei is mijn ding. En telkens ik 'den drang' voel, mag ik afkomen en wat komen prutsen. Foto's volgen!

It's all good!

snelle delle

Kom we trekken de stad in, dachten we. We vinden het zo wel, te voet, dachten we.
Maar plots waren we in een straat en dan dachten we: "Nee, dit is niet het centrum." Dan toch maar de weg gevraagd aan stiekem een ongelooflijk schraal kind - maar vriendelijk was ze wel. Nadat ze wat zinnen gebrabbeld had en aan de intonatie horende had geëindigd met een vraag, keken we elkaar even aan, en besloten dan met drie tegelijk stom te glimlachen en zo te knikken dat het niet ja en niet nee zou lijken. "Come, I'll show you", was het antwoord.

Uiteindelijk dan toch het centrum bereikt, maar na weer eens een korte navraag bleek die ene club toch verder dan gedacht. Dan maar hand uitsteken en in de taxi. Belfast is op dat vlak een beetje New York. Aangekomen bij de club werden de outfits even geïnspecteerd door de buitenwippers. Waarom ze dat deden was de grote vraag, nadat we zagen waar we beland waren. Het was tussen elf en twaalf en ie-de-reen in Nightclub Rain was schijtepoepeloerezat. De 'vrouwen' (ja, aanhalingstekens) liepen rond in... euh... niets. Ultrastrakke maar goedkope rokjes tot net onder de billen, pantyloze benen, hoge hakken waar ze niet op konden staan, 4 kilo make-up, hangende buiken, slobberende konten, natrillende lijven, net-tanktops over een bh,... En nee, niet sexy. Het eerste kwartier hebben we met drie naar het gebeuren zitten staren met "Waar zijn wij beland? Wat is dit?" in neon-letters boven ons hoofd. Maar na een Stella (zelfs het Belgisch bier is hier niet lekker) kwamen de opdrachten boven *censuur*, en uiteindelijk hebben we een fantastische avond gehad. Ierse grietjes die voluit 'op hunne zak goan' en er 5 minuten over doen om terug recht te geraken (extra weight), wanhoop in de lucht en looking to score in alle blikken, bacardi cola, vodka cola en een dj die niet kon mixen. Om half drie waren wij de enigen op de dansvloer, om 3u gingen de lichten aan en het was gedaan.

Drie uur. Hier ga ik aan moeten wennen. Voordeel: feesten en les volgen wordt gemakkelijker te combineren?

Weetje

Bus in Gaelic is bus. Het enige verstaanbaar woord.

Setteling

Ok, geïnstalleerd in de zetel, chocolade bij de hand, internet op kot. De update kan beginnen. Eindelijk. Poging 388492749.

Charleroi is een vreemde stad, alsof ze (of hij?) zelf niet goed weet welke sfeer uit te stralen. Na incheck en een stinkende lift zijn we (ouders en ik) op zoek gegaan naar een plekje om te eten, maar eerst even iets drinken in een klein bruin café. Jeanne (of welke naam hadden we haar gegeven?) bezorgt ons platte cola, maar dat nemen we er wel bij. Gelukkig komt er een vrolijke waal de boel wat interessanter maken. Jammer dat mijn Frans zo slecht is.
Uiteindelijk iets gegeten, terug naar het hotel, de stinkende lift in, de slappe lach gehad met de mama en gaan slapen.

Om 20 na 5 's ochtends aan de luchthaven. Je zou denken dat ik dan nog niet levend ben, maar ik was verbazend wakker. Steek het op gezonde zenuwen. Nog een laatste keer de koffers wegen, knuffel hier en daar, en dan de gate door. Over de vlucht zelf is er weinig te melden. Het vliegtuig hangt in de lucht, en de piloot zet het wat later op de juiste plek op de grond. Goed gedaan, meneer de piloot. Geen applaus, want het is je job.

Terwijl de twee meiden en ik onze enige mannelijke lotgenoot hebben gedropt met de bagage om een toilet te bezoeken, heeft hij twee Belgische lotgenoten gestrikt. Tom en Tom van KHLeuven zijn ineens met ons verder richting Belfast getrokken. Op de bus hebben we niet té lang moeten wachten, en ook de busrit ging vlot. Tom was gedoopt tot mijn reisgezel, terwijl ik het Ierse landschap onderzocht - het lijkt soms wat op België - haalde hij zijn iPod boven. Leuk dat zo'n ding twee oortjes heeft. Bij aankomst werden we opgewacht door Eamonn en Lee, twee kerels van Student Union die al onze bagage en ons zes hebben ingeladen in een busje en rechtstreeks naar de universiteit hebben gebracht. Daar werden we ontvangen door Peter McPollin - een even olijke als omvangrijke man met typisch Engels gebit en een kalend hoofd waar lange pluche op staat te wapperen - en Briege Ellis - een kleine Ierse vrouw met érg véél werk.

Tot dan dachten we: "Oh, dit gaat vlot!"

Het huis waar we oorspronkelijk zouden verblijven was blijkbaar plots aan Tom en Tom toegeschreven. Technisch gezien was er voor ons nog geen huis, theoretisch wel. Hm. We moesten enkel een papier ondertekenen (dat we studenten zijn en dergelijke dingen), een voorschot betalen en een maand huur. 300 pond. Per persoon. En dan pas kregen we de sleutel. Maar eerst moesten we nog een dik uur wachten. Hm. Ondertussen zal Peter een rondleiding geven.

Nog nooit zulk een verwarrende rondleiding gehad. Kriskras door het hele gebouw, van hier naar daar, trap op, trap af, ... "Volgens mij moet hij telkens weer naar zijn eigen kantoor om zich te kunnen oriënteren" zei iemand. Kan wel kloppen, zijn kantoor zijn we zo'n 4 keer tegengekomen. Maar de man was enthousiast en innemend, bij de dreiging van ongemakkelijke stiltes kwamen er grapjes tevoorschijn, en in het midden van gangen werd plots halt gehouden om een klein weetje in de groep te gooien. Maar soms is dat Iers toch niet zo gemakkelijk te verstaan, vooral als ze onderling tegen elkaar beginnen te brabbelen.

Ondertussen hadden we besproken dat we eigenlijk eerst het huis wilden zien voor we er 300 pond per persoon voor gingen neertellen. Na wat telefoontjes heen en weer en een bezoek aan KFC tussendoor, kregen we de kans eens een kijkje te nemen. Een luxe-villa had ik niet verwacht, en ik vond dit er best ok uitzien. Ja, er stond een muizenval, maar het is hier dan ook een stad en het is koud buiten ("They're cold too, they want in!", om het met de woorden van de landlord te zeggen). We gingen even naar buiten om te overleggen met Peter, met hier en daar wat twijfel toch gekozen om ervoor te gaan. Maar dan kwam er bij dat we plots een maand extra zouden moeten betalen, want zo gaat dat hier (landlords zijn niet zo tuk op zulke korte contracten). Ja, wat nu? Terug naar de universiteit, overleggen met Briege, en dan werd Paul Anthony erbij gehaald. We legden uit dat we die extra maand toch een serieus minpunt vonden, want waarom een maand huur betalen voor een huis waar we dan niet eens meer in leven. "Ok, we'll pay the extra month, we've got the money now, we can affort it." Held. Kogel door de kerk. We propten ons met 4 in Peter zijn auto (juist, ze rijden hier aan de andere kant), naar de real estate agent, papieren tekenen en zulke dingen, dan toch geen deposit betalen, sleutel gekregen. Terug in de auto, op zoek naar dekbedden en overtrekken, langs de supermarkt, inkopen doen. En dan eindelijk naar het huis, we waren zo'n 5 uur eerder aangekomen in Belfast. Dankuwel, Peter, om ons de hele middag rond te rijden en bij te staan. U bent fantastisch.

Aangekomen in het huisje viel het plots op hoe smerig alles was. Echt smerig. Gelukkig hadden we kuisproducten gekocht. Na toch gemakkelijk een uur of twee schrobben zijn Dries en ik aan de pasta begonnen. De twee keukenprinsessen gaan het eens fixen. En het is ons gelukt - pasta koken en saus opwarmen kunnen we dus al.

De olie voor de heating bleek toch niet genoeg voor de komende dagen. De verwarming stond plots ijskoud. Verdomme. De eerste nacht in een ijskoude en vochtige kamer geslapen (de dees is nu hees), maar ook dat is ondertussen geregeld. En internet ook.

Wij zijn gesetteld.

Daa-aag

Zo was het.

Fotogeflicker

Foto's en zulke dingen zullen HIERZO verschijnen.

Dank je, papa, voor mijn Moleskine. Dankzij Flickr kan je mee volgen welke onzin ik er allemaal in neerschrijf/teken/krabbel.