Deze was ik jullie nog te goed. Aanwinsten!
zondag 23 januari 2011
zingen in Hawthorn
Ja, internet is terug! Dankje wel, Eamon, O2-Guru - zo staat het op zijn naamkaartje -, mijn held van de dag. En nu: de update van de laatste dagen. Oh, de kwelling van "wat heb ik gedaan de laatste dagen en in welke volgorde?". Eerst de avond van het vorige blogbericht, al vat dat best alles samen.
Na outfit-shoppen in Primark en H&M met de volgende aanwinsten naar huis: wit hemd, kort schoolrokje, kniekousen. Kan je het feestthema al raden? Outfit aan, twee staartjes in het haar en bril op. I was ready to go. De jongens zagen er heerlijk uit in hun zwarte hemdjes, het mag gezegd worden. Allemaal een das als finishing touch en de avond kon beginnen. Eerst nog even langs de 'frituur' achter de hoek. (Peppered chips = een pepersaus waar dikke frieten in drijven, maar zeker niet slecht)
We hadden afgesproken in Hawthorn, een kleine pub in de buurt van St. Mary's - en ons huis dus. Op weg naar daar kwamen we langs een muur vol foto's. Bij elke foto een naam en datum. En in grote rode letters 'MURDERED'. Doet je wel iets.
In Hawthorn zaten de Ieren al goed te drinken - de jongens doen P.E. en hebben al goed contacten gelegd met de Ierse studenten. Na enkele pinten werd er een gitaar boven gehaald en gezongen. Hits van nu, klassiekers van vroeger. (Buur: Canonball :)) Gelukkig waren die keeltjes al goed gesmeerd! Good times.
Er zat een Ier die héél erg op Filip leek. Ze zeggen dat zijn naam ook echt Philippe is, maar dat geloof ik niet.
Rond half twaalf naar de Back to School Party, waar we Paul en Viley - twee ons ondertussen bekende Ieren - tegen het lijf liepen. Over enkele weken trekken we met Paul naar zijn dorpje hier zo'n 2 uur vandaan om zijn verjaardag te vieren met zijn familie. Ik zal me maar goed voorbereiden. Het drink-tempo van die Ieren is niet niks.
Ah, fun times indeed!
Eergisteren een flinke maaltijd in elkaar gebokst, met scampi's als aperitief, kip met gravey en kroketten en sla, en applecrumble als afsluiter. In Iceland verkopen ze taartjes voor 1 pond. Gevaarlijk lekker en goedkoop. Taarten zijn altijd welkom.
Gisteren voor de derde keer deze week naar de O2-shop, internet in MacDo, en soort van 'spelletjesavond' met huisgenoten.
Vandaag tijd om nog eens aan het eindwerk te prutsen.
Zo, dat lijkt me genoeg update.
Na outfit-shoppen in Primark en H&M met de volgende aanwinsten naar huis: wit hemd, kort schoolrokje, kniekousen. Kan je het feestthema al raden? Outfit aan, twee staartjes in het haar en bril op. I was ready to go. De jongens zagen er heerlijk uit in hun zwarte hemdjes, het mag gezegd worden. Allemaal een das als finishing touch en de avond kon beginnen. Eerst nog even langs de 'frituur' achter de hoek. (Peppered chips = een pepersaus waar dikke frieten in drijven, maar zeker niet slecht)
We hadden afgesproken in Hawthorn, een kleine pub in de buurt van St. Mary's - en ons huis dus. Op weg naar daar kwamen we langs een muur vol foto's. Bij elke foto een naam en datum. En in grote rode letters 'MURDERED'. Doet je wel iets.
In Hawthorn zaten de Ieren al goed te drinken - de jongens doen P.E. en hebben al goed contacten gelegd met de Ierse studenten. Na enkele pinten werd er een gitaar boven gehaald en gezongen. Hits van nu, klassiekers van vroeger. (Buur: Canonball :)) Gelukkig waren die keeltjes al goed gesmeerd! Good times.
Er zat een Ier die héél erg op Filip leek. Ze zeggen dat zijn naam ook echt Philippe is, maar dat geloof ik niet.
Rond half twaalf naar de Back to School Party, waar we Paul en Viley - twee ons ondertussen bekende Ieren - tegen het lijf liepen. Over enkele weken trekken we met Paul naar zijn dorpje hier zo'n 2 uur vandaan om zijn verjaardag te vieren met zijn familie. Ik zal me maar goed voorbereiden. Het drink-tempo van die Ieren is niet niks.
Ah, fun times indeed!
Eergisteren een flinke maaltijd in elkaar gebokst, met scampi's als aperitief, kip met gravey en kroketten en sla, en applecrumble als afsluiter. In Iceland verkopen ze taartjes voor 1 pond. Gevaarlijk lekker en goedkoop. Taarten zijn altijd welkom.
Gisteren voor de derde keer deze week naar de O2-shop, internet in MacDo, en soort van 'spelletjesavond' met huisgenoten.
Vandaag tijd om nog eens aan het eindwerk te prutsen.
Zo, dat lijkt me genoeg update.
donderdag 20 januari 2011
in de dop
Gisteren in een notendop:
Buddweiser (tja...), lots of irishmen, gitaar, verbazend goed gezang, verbazend dronken gezang, schoolgirl outfit, party hardy, laughter and good times.
Internetproblemen, dus volledig verslag volgt later!
PS Ceramics is mijn ding, volgende week dramales (voor een keer nog eens volgen in plaats van geven)!
Buddweiser (tja...), lots of irishmen, gitaar, verbazend goed gezang, verbazend dronken gezang, schoolgirl outfit, party hardy, laughter and good times.
Internetproblemen, dus volledig verslag volgt later!
PS Ceramics is mijn ding, volgende week dramales (voor een keer nog eens volgen in plaats van geven)!
zondag 16 januari 2011
Overdekte geuren en Gaelic football
Gisteren de dag begonnen met een bezoek aan St George Market. Ik hou van overdekte markten. En deze staat zeker in mijn top drie. Foto's zijn te zien op Flickr, jammer dat je geen geuren en smaken op het internet kan zetten. Vis, Paella, Indisch, kruiden, kazen, ... Heerlijk. Volgende keer gaan we daar lunchen.
Nadien de stad in getrokken, wat winkels gedaan. Wat zijn de aanwinsten na één dag winkelen? Juist, boeken *insert foto here* (ben net wakker, zal dat fototrekken later doen) En ik ben zeer blij met mijn aanwinst.
's Avonds naar Gaelic Football gaan zien. En nu met z'n allen naar Google en intikken: Gaelic Football wiki. Ik ben niet de juiste persoon om hier een verslag van neer te schrijven, want al wat ietwat sportief is staat mijlenver van me af. Maar het was leuk om te zien. En ik had vrij snel door dat het team van St Mary's niet zo sterk was als het anderen. Mijn twee mannelijke medegezellen spraken over 'lijnen' en zulke dingen (ik weet het zelfs niet meer), ik zag gewoon een hoop mannen strijden om een bal. En het team van St Mary's had problemen met passen die niet aankwamen. Het andere team was 'strakker', zo zeg ik het. Het was leuk om zien.
Vandaag gaan we brieven schrijven en tekeningen maken.
Nadien de stad in getrokken, wat winkels gedaan. Wat zijn de aanwinsten na één dag winkelen? Juist, boeken *insert foto here* (ben net wakker, zal dat fototrekken later doen) En ik ben zeer blij met mijn aanwinst.
's Avonds naar Gaelic Football gaan zien. En nu met z'n allen naar Google en intikken: Gaelic Football wiki. Ik ben niet de juiste persoon om hier een verslag van neer te schrijven, want al wat ietwat sportief is staat mijlenver van me af. Maar het was leuk om te zien. En ik had vrij snel door dat het team van St Mary's niet zo sterk was als het anderen. Mijn twee mannelijke medegezellen spraken over 'lijnen' en zulke dingen (ik weet het zelfs niet meer), ik zag gewoon een hoop mannen strijden om een bal. En het team van St Mary's had problemen met passen die niet aankwamen. Het andere team was 'strakker', zo zeg ik het. Het was leuk om zien.
Vandaag gaan we brieven schrijven en tekeningen maken.
woensdag 12 januari 2011
Divided societies en ceramics
De eerste lessen zijn achter de rug. Maandag 'Divided Societies', officieel ben ik hier niet voor ingeschreven, maar ik heb toestemming gekregen om de lessen te volgen zonder de credits. Waarom zou je dat in godsnaam doen, kan een mens zich afvragen. Omdat ik vind dat dit onderwerp toch enorm gelinkt is aan Belfast, en het is de bedoeling hier zoveel mogelijk bij te leren over de stad en het leven en dergelijke dingen. Daarom. Op zich was de les interessant. Wat ik daarmee bedoel is: wat er gezegd werd was interessant, de manier waarop iets minder. En een heel uur naar monotoon gebrabbel in een andere taal luisteren is easier said than done. We zien wel hoe het verder gaat. In ieder geval hebben we al 'entertainment' in de klas dankzij een over-ijverige Pool (denken we). Uitdaging volgende les: meer antwoorden geven dan de Pool. En volgende keer als eerste rechtspringen als de leerkracht vooraan niet weet hoe ze op Youtube moet geraken. Ja, zulke mensen bestaan blijkbaar nog.
Vreemde gewoonte hier: als de les nog bezig is op het uur dat ze zou moeten eindigen, sta je gewoon recht en wandel je het lokaal uit.
Daarnet de eerste les ceramics gehad, mijn eerste vaasjes zijn een feit. Een mens moet simpel beginnen hé. bij het binnenkomen was het even twijfelen, wie is de leerkracht? Dan zag ik een vrij jonge kerel met tattoos een uitleg doen. Ja, leuk. Misschien weet hij een leuke tattooshop hier in de buurt? Hij heeft me in gang gezet, ik ben zo'n anderhalf uur in de weer geweest met klei, and oh boy did I have fun. Klei is mijn ding. En telkens ik 'den drang' voel, mag ik afkomen en wat komen prutsen. Foto's volgen!
It's all good!
Vreemde gewoonte hier: als de les nog bezig is op het uur dat ze zou moeten eindigen, sta je gewoon recht en wandel je het lokaal uit.
Daarnet de eerste les ceramics gehad, mijn eerste vaasjes zijn een feit. Een mens moet simpel beginnen hé. bij het binnenkomen was het even twijfelen, wie is de leerkracht? Dan zag ik een vrij jonge kerel met tattoos een uitleg doen. Ja, leuk. Misschien weet hij een leuke tattooshop hier in de buurt? Hij heeft me in gang gezet, ik ben zo'n anderhalf uur in de weer geweest met klei, and oh boy did I have fun. Klei is mijn ding. En telkens ik 'den drang' voel, mag ik afkomen en wat komen prutsen. Foto's volgen!
It's all good!
maandag 10 januari 2011
snelle delle
Kom we trekken de stad in, dachten we. We vinden het zo wel, te voet, dachten we.
Maar plots waren we in een straat en dan dachten we: "Nee, dit is niet het centrum." Dan toch maar de weg gevraagd aan stiekem een ongelooflijk schraal kind - maar vriendelijk was ze wel. Nadat ze wat zinnen gebrabbeld had en aan de intonatie horende had geëindigd met een vraag, keken we elkaar even aan, en besloten dan met drie tegelijk stom te glimlachen en zo te knikken dat het niet ja en niet nee zou lijken. "Come, I'll show you", was het antwoord.
Uiteindelijk dan toch het centrum bereikt, maar na weer eens een korte navraag bleek die ene club toch verder dan gedacht. Dan maar hand uitsteken en in de taxi. Belfast is op dat vlak een beetje New York. Aangekomen bij de club werden de outfits even geïnspecteerd door de buitenwippers. Waarom ze dat deden was de grote vraag, nadat we zagen waar we beland waren. Het was tussen elf en twaalf en ie-de-reen in Nightclub Rain was schijtepoepeloerezat. De 'vrouwen' (ja, aanhalingstekens) liepen rond in... euh... niets. Ultrastrakke maar goedkope rokjes tot net onder de billen, pantyloze benen, hoge hakken waar ze niet op konden staan, 4 kilo make-up, hangende buiken, slobberende konten, natrillende lijven, net-tanktops over een bh,... En nee, niet sexy. Het eerste kwartier hebben we met drie naar het gebeuren zitten staren met "Waar zijn wij beland? Wat is dit?" in neon-letters boven ons hoofd. Maar na een Stella (zelfs het Belgisch bier is hier niet lekker) kwamen de opdrachten boven *censuur*, en uiteindelijk hebben we een fantastische avond gehad. Ierse grietjes die voluit 'op hunne zak goan' en er 5 minuten over doen om terug recht te geraken (extra weight), wanhoop in de lucht en looking to score in alle blikken, bacardi cola, vodka cola en een dj die niet kon mixen. Om half drie waren wij de enigen op de dansvloer, om 3u gingen de lichten aan en het was gedaan.
Drie uur. Hier ga ik aan moeten wennen. Voordeel: feesten en les volgen wordt gemakkelijker te combineren?
Maar plots waren we in een straat en dan dachten we: "Nee, dit is niet het centrum." Dan toch maar de weg gevraagd aan stiekem een ongelooflijk schraal kind - maar vriendelijk was ze wel. Nadat ze wat zinnen gebrabbeld had en aan de intonatie horende had geëindigd met een vraag, keken we elkaar even aan, en besloten dan met drie tegelijk stom te glimlachen en zo te knikken dat het niet ja en niet nee zou lijken. "Come, I'll show you", was het antwoord.
Uiteindelijk dan toch het centrum bereikt, maar na weer eens een korte navraag bleek die ene club toch verder dan gedacht. Dan maar hand uitsteken en in de taxi. Belfast is op dat vlak een beetje New York. Aangekomen bij de club werden de outfits even geïnspecteerd door de buitenwippers. Waarom ze dat deden was de grote vraag, nadat we zagen waar we beland waren. Het was tussen elf en twaalf en ie-de-reen in Nightclub Rain was schijtepoepeloerezat. De 'vrouwen' (ja, aanhalingstekens) liepen rond in... euh... niets. Ultrastrakke maar goedkope rokjes tot net onder de billen, pantyloze benen, hoge hakken waar ze niet op konden staan, 4 kilo make-up, hangende buiken, slobberende konten, natrillende lijven, net-tanktops over een bh,... En nee, niet sexy. Het eerste kwartier hebben we met drie naar het gebeuren zitten staren met "Waar zijn wij beland? Wat is dit?" in neon-letters boven ons hoofd. Maar na een Stella (zelfs het Belgisch bier is hier niet lekker) kwamen de opdrachten boven *censuur*, en uiteindelijk hebben we een fantastische avond gehad. Ierse grietjes die voluit 'op hunne zak goan' en er 5 minuten over doen om terug recht te geraken (extra weight), wanhoop in de lucht en looking to score in alle blikken, bacardi cola, vodka cola en een dj die niet kon mixen. Om half drie waren wij de enigen op de dansvloer, om 3u gingen de lichten aan en het was gedaan.
Drie uur. Hier ga ik aan moeten wennen. Voordeel: feesten en les volgen wordt gemakkelijker te combineren?
zondag 9 januari 2011
Setteling
Ok, geïnstalleerd in de zetel, chocolade bij de hand, internet op kot. De update kan beginnen. Eindelijk. Poging 388492749.
Charleroi is een vreemde stad, alsof ze (of hij?) zelf niet goed weet welke sfeer uit te stralen. Na incheck en een stinkende lift zijn we (ouders en ik) op zoek gegaan naar een plekje om te eten, maar eerst even iets drinken in een klein bruin café. Jeanne (of welke naam hadden we haar gegeven?) bezorgt ons platte cola, maar dat nemen we er wel bij. Gelukkig komt er een vrolijke waal de boel wat interessanter maken. Jammer dat mijn Frans zo slecht is.
Uiteindelijk iets gegeten, terug naar het hotel, de stinkende lift in, de slappe lach gehad met de mama en gaan slapen.
Om 20 na 5 's ochtends aan de luchthaven. Je zou denken dat ik dan nog niet levend ben, maar ik was verbazend wakker. Steek het op gezonde zenuwen. Nog een laatste keer de koffers wegen, knuffel hier en daar, en dan de gate door. Over de vlucht zelf is er weinig te melden. Het vliegtuig hangt in de lucht, en de piloot zet het wat later op de juiste plek op de grond. Goed gedaan, meneer de piloot. Geen applaus, want het is je job.
Terwijl de twee meiden en ik onze enige mannelijke lotgenoot hebben gedropt met de bagage om een toilet te bezoeken, heeft hij twee Belgische lotgenoten gestrikt. Tom en Tom van KHLeuven zijn ineens met ons verder richting Belfast getrokken. Op de bus hebben we niet té lang moeten wachten, en ook de busrit ging vlot. Tom was gedoopt tot mijn reisgezel, terwijl ik het Ierse landschap onderzocht - het lijkt soms wat op België - haalde hij zijn iPod boven. Leuk dat zo'n ding twee oortjes heeft. Bij aankomst werden we opgewacht door Eamonn en Lee, twee kerels van Student Union die al onze bagage en ons zes hebben ingeladen in een busje en rechtstreeks naar de universiteit hebben gebracht. Daar werden we ontvangen door Peter McPollin - een even olijke als omvangrijke man met typisch Engels gebit en een kalend hoofd waar lange pluche op staat te wapperen - en Briege Ellis - een kleine Ierse vrouw met érg véél werk.
Tot dan dachten we: "Oh, dit gaat vlot!"
Het huis waar we oorspronkelijk zouden verblijven was blijkbaar plots aan Tom en Tom toegeschreven. Technisch gezien was er voor ons nog geen huis, theoretisch wel. Hm. We moesten enkel een papier ondertekenen (dat we studenten zijn en dergelijke dingen), een voorschot betalen en een maand huur. 300 pond. Per persoon. En dan pas kregen we de sleutel. Maar eerst moesten we nog een dik uur wachten. Hm. Ondertussen zal Peter een rondleiding geven.
Nog nooit zulk een verwarrende rondleiding gehad. Kriskras door het hele gebouw, van hier naar daar, trap op, trap af, ... "Volgens mij moet hij telkens weer naar zijn eigen kantoor om zich te kunnen oriënteren" zei iemand. Kan wel kloppen, zijn kantoor zijn we zo'n 4 keer tegengekomen. Maar de man was enthousiast en innemend, bij de dreiging van ongemakkelijke stiltes kwamen er grapjes tevoorschijn, en in het midden van gangen werd plots halt gehouden om een klein weetje in de groep te gooien. Maar soms is dat Iers toch niet zo gemakkelijk te verstaan, vooral als ze onderling tegen elkaar beginnen te brabbelen.
Ondertussen hadden we besproken dat we eigenlijk eerst het huis wilden zien voor we er 300 pond per persoon voor gingen neertellen. Na wat telefoontjes heen en weer en een bezoek aan KFC tussendoor, kregen we de kans eens een kijkje te nemen. Een luxe-villa had ik niet verwacht, en ik vond dit er best ok uitzien. Ja, er stond een muizenval, maar het is hier dan ook een stad en het is koud buiten ("They're cold too, they want in!", om het met de woorden van de landlord te zeggen). We gingen even naar buiten om te overleggen met Peter, met hier en daar wat twijfel toch gekozen om ervoor te gaan. Maar dan kwam er bij dat we plots een maand extra zouden moeten betalen, want zo gaat dat hier (landlords zijn niet zo tuk op zulke korte contracten). Ja, wat nu? Terug naar de universiteit, overleggen met Briege, en dan werd Paul Anthony erbij gehaald. We legden uit dat we die extra maand toch een serieus minpunt vonden, want waarom een maand huur betalen voor een huis waar we dan niet eens meer in leven. "Ok, we'll pay the extra month, we've got the money now, we can affort it." Held. Kogel door de kerk. We propten ons met 4 in Peter zijn auto (juist, ze rijden hier aan de andere kant), naar de real estate agent, papieren tekenen en zulke dingen, dan toch geen deposit betalen, sleutel gekregen. Terug in de auto, op zoek naar dekbedden en overtrekken, langs de supermarkt, inkopen doen. En dan eindelijk naar het huis, we waren zo'n 5 uur eerder aangekomen in Belfast. Dankuwel, Peter, om ons de hele middag rond te rijden en bij te staan. U bent fantastisch.
Aangekomen in het huisje viel het plots op hoe smerig alles was. Echt smerig. Gelukkig hadden we kuisproducten gekocht. Na toch gemakkelijk een uur of twee schrobben zijn Dries en ik aan de pasta begonnen. De twee keukenprinsessen gaan het eens fixen. En het is ons gelukt - pasta koken en saus opwarmen kunnen we dus al.
De olie voor de heating bleek toch niet genoeg voor de komende dagen. De verwarming stond plots ijskoud. Verdomme. De eerste nacht in een ijskoude en vochtige kamer geslapen (de dees is nu hees), maar ook dat is ondertussen geregeld. En internet ook.
Wij zijn gesetteld.
Charleroi is een vreemde stad, alsof ze (of hij?) zelf niet goed weet welke sfeer uit te stralen. Na incheck en een stinkende lift zijn we (ouders en ik) op zoek gegaan naar een plekje om te eten, maar eerst even iets drinken in een klein bruin café. Jeanne (of welke naam hadden we haar gegeven?) bezorgt ons platte cola, maar dat nemen we er wel bij. Gelukkig komt er een vrolijke waal de boel wat interessanter maken. Jammer dat mijn Frans zo slecht is.
Uiteindelijk iets gegeten, terug naar het hotel, de stinkende lift in, de slappe lach gehad met de mama en gaan slapen.
Om 20 na 5 's ochtends aan de luchthaven. Je zou denken dat ik dan nog niet levend ben, maar ik was verbazend wakker. Steek het op gezonde zenuwen. Nog een laatste keer de koffers wegen, knuffel hier en daar, en dan de gate door. Over de vlucht zelf is er weinig te melden. Het vliegtuig hangt in de lucht, en de piloot zet het wat later op de juiste plek op de grond. Goed gedaan, meneer de piloot. Geen applaus, want het is je job.
Terwijl de twee meiden en ik onze enige mannelijke lotgenoot hebben gedropt met de bagage om een toilet te bezoeken, heeft hij twee Belgische lotgenoten gestrikt. Tom en Tom van KHLeuven zijn ineens met ons verder richting Belfast getrokken. Op de bus hebben we niet té lang moeten wachten, en ook de busrit ging vlot. Tom was gedoopt tot mijn reisgezel, terwijl ik het Ierse landschap onderzocht - het lijkt soms wat op België - haalde hij zijn iPod boven. Leuk dat zo'n ding twee oortjes heeft. Bij aankomst werden we opgewacht door Eamonn en Lee, twee kerels van Student Union die al onze bagage en ons zes hebben ingeladen in een busje en rechtstreeks naar de universiteit hebben gebracht. Daar werden we ontvangen door Peter McPollin - een even olijke als omvangrijke man met typisch Engels gebit en een kalend hoofd waar lange pluche op staat te wapperen - en Briege Ellis - een kleine Ierse vrouw met érg véél werk.
Tot dan dachten we: "Oh, dit gaat vlot!"
Het huis waar we oorspronkelijk zouden verblijven was blijkbaar plots aan Tom en Tom toegeschreven. Technisch gezien was er voor ons nog geen huis, theoretisch wel. Hm. We moesten enkel een papier ondertekenen (dat we studenten zijn en dergelijke dingen), een voorschot betalen en een maand huur. 300 pond. Per persoon. En dan pas kregen we de sleutel. Maar eerst moesten we nog een dik uur wachten. Hm. Ondertussen zal Peter een rondleiding geven.
Nog nooit zulk een verwarrende rondleiding gehad. Kriskras door het hele gebouw, van hier naar daar, trap op, trap af, ... "Volgens mij moet hij telkens weer naar zijn eigen kantoor om zich te kunnen oriënteren" zei iemand. Kan wel kloppen, zijn kantoor zijn we zo'n 4 keer tegengekomen. Maar de man was enthousiast en innemend, bij de dreiging van ongemakkelijke stiltes kwamen er grapjes tevoorschijn, en in het midden van gangen werd plots halt gehouden om een klein weetje in de groep te gooien. Maar soms is dat Iers toch niet zo gemakkelijk te verstaan, vooral als ze onderling tegen elkaar beginnen te brabbelen.
Ondertussen hadden we besproken dat we eigenlijk eerst het huis wilden zien voor we er 300 pond per persoon voor gingen neertellen. Na wat telefoontjes heen en weer en een bezoek aan KFC tussendoor, kregen we de kans eens een kijkje te nemen. Een luxe-villa had ik niet verwacht, en ik vond dit er best ok uitzien. Ja, er stond een muizenval, maar het is hier dan ook een stad en het is koud buiten ("They're cold too, they want in!", om het met de woorden van de landlord te zeggen). We gingen even naar buiten om te overleggen met Peter, met hier en daar wat twijfel toch gekozen om ervoor te gaan. Maar dan kwam er bij dat we plots een maand extra zouden moeten betalen, want zo gaat dat hier (landlords zijn niet zo tuk op zulke korte contracten). Ja, wat nu? Terug naar de universiteit, overleggen met Briege, en dan werd Paul Anthony erbij gehaald. We legden uit dat we die extra maand toch een serieus minpunt vonden, want waarom een maand huur betalen voor een huis waar we dan niet eens meer in leven. "Ok, we'll pay the extra month, we've got the money now, we can affort it." Held. Kogel door de kerk. We propten ons met 4 in Peter zijn auto (juist, ze rijden hier aan de andere kant), naar de real estate agent, papieren tekenen en zulke dingen, dan toch geen deposit betalen, sleutel gekregen. Terug in de auto, op zoek naar dekbedden en overtrekken, langs de supermarkt, inkopen doen. En dan eindelijk naar het huis, we waren zo'n 5 uur eerder aangekomen in Belfast. Dankuwel, Peter, om ons de hele middag rond te rijden en bij te staan. U bent fantastisch.
Aangekomen in het huisje viel het plots op hoe smerig alles was. Echt smerig. Gelukkig hadden we kuisproducten gekocht. Na toch gemakkelijk een uur of twee schrobben zijn Dries en ik aan de pasta begonnen. De twee keukenprinsessen gaan het eens fixen. En het is ons gelukt - pasta koken en saus opwarmen kunnen we dus al.
De olie voor de heating bleek toch niet genoeg voor de komende dagen. De verwarming stond plots ijskoud. Verdomme. De eerste nacht in een ijskoude en vochtige kamer geslapen (de dees is nu hees), maar ook dat is ondertussen geregeld. En internet ook.
Wij zijn gesetteld.
dinsdag 4 januari 2011
Fotogeflicker
Foto's en zulke dingen zullen HIERZO verschijnen.
Dank je, papa, voor mijn Moleskine. Dankzij Flickr kan je mee volgen welke onzin ik er allemaal in neerschrijf/teken/krabbel.
Dank je, papa, voor mijn Moleskine. Dankzij Flickr kan je mee volgen welke onzin ik er allemaal in neerschrijf/teken/krabbel.
Abonneren op:
Posts (Atom)