Setteling

Ok, geïnstalleerd in de zetel, chocolade bij de hand, internet op kot. De update kan beginnen. Eindelijk. Poging 388492749.

Charleroi is een vreemde stad, alsof ze (of hij?) zelf niet goed weet welke sfeer uit te stralen. Na incheck en een stinkende lift zijn we (ouders en ik) op zoek gegaan naar een plekje om te eten, maar eerst even iets drinken in een klein bruin café. Jeanne (of welke naam hadden we haar gegeven?) bezorgt ons platte cola, maar dat nemen we er wel bij. Gelukkig komt er een vrolijke waal de boel wat interessanter maken. Jammer dat mijn Frans zo slecht is.
Uiteindelijk iets gegeten, terug naar het hotel, de stinkende lift in, de slappe lach gehad met de mama en gaan slapen.

Om 20 na 5 's ochtends aan de luchthaven. Je zou denken dat ik dan nog niet levend ben, maar ik was verbazend wakker. Steek het op gezonde zenuwen. Nog een laatste keer de koffers wegen, knuffel hier en daar, en dan de gate door. Over de vlucht zelf is er weinig te melden. Het vliegtuig hangt in de lucht, en de piloot zet het wat later op de juiste plek op de grond. Goed gedaan, meneer de piloot. Geen applaus, want het is je job.

Terwijl de twee meiden en ik onze enige mannelijke lotgenoot hebben gedropt met de bagage om een toilet te bezoeken, heeft hij twee Belgische lotgenoten gestrikt. Tom en Tom van KHLeuven zijn ineens met ons verder richting Belfast getrokken. Op de bus hebben we niet té lang moeten wachten, en ook de busrit ging vlot. Tom was gedoopt tot mijn reisgezel, terwijl ik het Ierse landschap onderzocht - het lijkt soms wat op België - haalde hij zijn iPod boven. Leuk dat zo'n ding twee oortjes heeft. Bij aankomst werden we opgewacht door Eamonn en Lee, twee kerels van Student Union die al onze bagage en ons zes hebben ingeladen in een busje en rechtstreeks naar de universiteit hebben gebracht. Daar werden we ontvangen door Peter McPollin - een even olijke als omvangrijke man met typisch Engels gebit en een kalend hoofd waar lange pluche op staat te wapperen - en Briege Ellis - een kleine Ierse vrouw met érg véél werk.

Tot dan dachten we: "Oh, dit gaat vlot!"

Het huis waar we oorspronkelijk zouden verblijven was blijkbaar plots aan Tom en Tom toegeschreven. Technisch gezien was er voor ons nog geen huis, theoretisch wel. Hm. We moesten enkel een papier ondertekenen (dat we studenten zijn en dergelijke dingen), een voorschot betalen en een maand huur. 300 pond. Per persoon. En dan pas kregen we de sleutel. Maar eerst moesten we nog een dik uur wachten. Hm. Ondertussen zal Peter een rondleiding geven.

Nog nooit zulk een verwarrende rondleiding gehad. Kriskras door het hele gebouw, van hier naar daar, trap op, trap af, ... "Volgens mij moet hij telkens weer naar zijn eigen kantoor om zich te kunnen oriënteren" zei iemand. Kan wel kloppen, zijn kantoor zijn we zo'n 4 keer tegengekomen. Maar de man was enthousiast en innemend, bij de dreiging van ongemakkelijke stiltes kwamen er grapjes tevoorschijn, en in het midden van gangen werd plots halt gehouden om een klein weetje in de groep te gooien. Maar soms is dat Iers toch niet zo gemakkelijk te verstaan, vooral als ze onderling tegen elkaar beginnen te brabbelen.

Ondertussen hadden we besproken dat we eigenlijk eerst het huis wilden zien voor we er 300 pond per persoon voor gingen neertellen. Na wat telefoontjes heen en weer en een bezoek aan KFC tussendoor, kregen we de kans eens een kijkje te nemen. Een luxe-villa had ik niet verwacht, en ik vond dit er best ok uitzien. Ja, er stond een muizenval, maar het is hier dan ook een stad en het is koud buiten ("They're cold too, they want in!", om het met de woorden van de landlord te zeggen). We gingen even naar buiten om te overleggen met Peter, met hier en daar wat twijfel toch gekozen om ervoor te gaan. Maar dan kwam er bij dat we plots een maand extra zouden moeten betalen, want zo gaat dat hier (landlords zijn niet zo tuk op zulke korte contracten). Ja, wat nu? Terug naar de universiteit, overleggen met Briege, en dan werd Paul Anthony erbij gehaald. We legden uit dat we die extra maand toch een serieus minpunt vonden, want waarom een maand huur betalen voor een huis waar we dan niet eens meer in leven. "Ok, we'll pay the extra month, we've got the money now, we can affort it." Held. Kogel door de kerk. We propten ons met 4 in Peter zijn auto (juist, ze rijden hier aan de andere kant), naar de real estate agent, papieren tekenen en zulke dingen, dan toch geen deposit betalen, sleutel gekregen. Terug in de auto, op zoek naar dekbedden en overtrekken, langs de supermarkt, inkopen doen. En dan eindelijk naar het huis, we waren zo'n 5 uur eerder aangekomen in Belfast. Dankuwel, Peter, om ons de hele middag rond te rijden en bij te staan. U bent fantastisch.

Aangekomen in het huisje viel het plots op hoe smerig alles was. Echt smerig. Gelukkig hadden we kuisproducten gekocht. Na toch gemakkelijk een uur of twee schrobben zijn Dries en ik aan de pasta begonnen. De twee keukenprinsessen gaan het eens fixen. En het is ons gelukt - pasta koken en saus opwarmen kunnen we dus al.

De olie voor de heating bleek toch niet genoeg voor de komende dagen. De verwarming stond plots ijskoud. Verdomme. De eerste nacht in een ijskoude en vochtige kamer geslapen (de dees is nu hees), maar ook dat is ondertussen geregeld. En internet ook.

Wij zijn gesetteld.