Vandaag heb ik de Titanic afgeplakt. Dan konden de kinders van Primary 7 verder schilderen aan hun boot.
Ik denk dat ik veel dingen ga maken de komende weken - mee ga maken. Of toch, dat hoop ik.
Uitgebreid verslag volgt. Eerst slapen. "Miss Susannah" wordt morgen weer vroeg op school verwacht.
maandag 28 februari 2011
zaterdag 26 februari 2011
Dublin
Lieve hemel, ik ben verliefd. Maar echt stapel-tot-over-mijn-oren-ik-loop-op-roze-suikerspinnen-wolken en met hoofdletter V, Verliefd. Nee, niet op een ongelooflijk knappe Ier die ik hier tegen het lijf ben gelopen maar op de schoonheid genaamd Dublin. Om 5u 's ochtends opstaan is normaal niet iets dat ik graag doe, maar ik ben zeer tevreden met de opoffering die ik gisteren heb gedaan. Gelukkig duurt de busrit dik 2u, en heb ik in principe tot 7u geslapen. Ook niet iets dat ik graag doe, maar toch zien we er de positieve kant van in.
Na J., bezoek voor mijn West-Vlaamse Driehoekspunt en L.O'er nummer twee, op de luchthaven in Dublin op te halen een laatste bus naar Dublin centrum. Ken je dat, dat je op een plaats belandt en onmiddellijk denkt: "Ja, dit is mijn ding wel.' Zo was het. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam en de sfeer van de stad bruisend. Met een knorrende maag trokken we door de straten om in de Temple Bar buurt in 'iets gezellig waar ze ontbijt serveren' te belanden. Een bagel met jam en butter en Earl Grey tea voor mij, voor de jongens meer 'bacon and eggs'-achtige toestanden. Dan op zoek naar onze hostel en onmiddellijk ontdekken dat Dublin écht wel gezellig is. Soms deed het me denken aan Antwerpen, al kan ik niet zeggen waarom. We hebben onze spullen in de hostel gedropt en zijn op ontdekking gegaan. J. had een city guide afgedrukt van internet (heerlijk hé!) en na een selectie trokken we op pad:
Dingen die we gezien hebben:
- Hard Rock Café: Volgende keer koop ik een t-shirt want dat is traditie.
- Temple Bar: Mijn soort wijk want er zijn vele pubs en vele mensen. Vooral 's avonds een aanrader.
- City Hall: In het midden van de stad, met een koepel die - je m'excuse, Antwerpenaren die er zo trots op zijn - mooier is geschilderd dan die van het Centraal Station.
- Phoenix Park: Erg groot, wat normaal is voor het grootste park van Europa, en groen, wat ook normaal is voor een park.
- De presidentiële woning: Al hebben we dit enkel gezien vanuit de verte... We weten wel dat de wachter gelukkig niet verantwoordelijk is voor het afrijden van de gigantische grasmatten in de president zijn tuin.
- Langs de rivier Liffey gewandeld en ik vind het altijd leuk als er water door een stad stroomt.
- Dublin Castle: Op een plaats gezet waar vroeger vikingen zaten, maar duur om binnen eens een kijkje te nemen (Als je nog tig andere dingen wil gaan bezichtigen. Een mens moet keuzes maken.)
- Kerken: Maar ook zij vragen inkom.
- Jameson Distillery: Met als eindconclusie dat Ierse Whiskey de lekkerste is.
- Traditional Irish dancing and music: Waar je van moet genieten met Baileys of Guinness, of beide - zoals ik heb gedaan.
- Pubs: Waar gezongen wordt.
- St. Stephen's Green: In het park vind je beelden van schrijvers als James Joyce en Yeats, en in de straat ernaast staan - volgens de city guide - de mooiste gebouwen van Dublin.
- Dublin Writers Museum: Het Walhalla voor freaks als ik, al is het niet zo groot. Wel krijg je een uitgebreid overzicht van het leven en werk van de grootste Ierse schrijvers. In het Nederlands. Hollands-Nederlands. (Ja, ook al ze tekstfragmenten, vertaald, voorlezen. Joyce moest het horen...)
- Garden of Remembrance: En het is er zo stil dat je met volle teugen kan rememberen.
En al die andere gebouwen en straten die je passeert als je door een stad loopt.
Ik kan proberen een volledig beeld te schetsen van de stad, maar ik zou de stad en zijn grote schrijvers oneer aan doen door mijn geklungel. Maar ik kan ook kort zijn en gewoon zeggen: I fell in love. Soms een beetje Parijs, soms een beetje Londen, en heel soms zelfs een beetje Antwerpen. Al ben ik bang dat ik dat laatste er zelf van maak met mijn overvloed aan verbeelding en Antwerpen-gemis. Hoe dan ook, een zéér geslaagde combinatie van 'soms een beetje's noem ik dat, en dat is het ook. Al is het momenteel niet de plek om te wonen, door verkiezingen en huizenmarkt-problemen, het heeft mijn persoonlijke nummer 1 in de lijst bereikt. Al is dat waarschijnlijk door de literatuur die je overal vindt. Nooit gedacht dat een boekenwinkel om de zoveel meter zulk een marteling kon zijn. Wat ook opvallend was, de mensen zijn hier minder... 'marginaal', dan in Belfast. Pas op, ik amuseer me hier, maar eerlijk gezegd dacht ik toch even "Waarom zit ik niet hier op Erasmus?". Theaters, parken, pubs, boekenwinkels, Jonathan Rhys Meyers (Hij moet daar toch ergens zijn?)...
Dublin heeft mijn hart gestolen, en iets in me zegt dat ik er nog vaak terug zal belanden om het te gaan zoeken.
(Ook deze keer zullen foto's op Flickr verschijnen, als ik morgen tot in Starbucks geraak. Dublin heeft op heel mijn wezen een goede invloed gehad, behalve op mijn achillespees.)
Na J., bezoek voor mijn West-Vlaamse Driehoekspunt en L.O'er nummer twee, op de luchthaven in Dublin op te halen een laatste bus naar Dublin centrum. Ken je dat, dat je op een plaats belandt en onmiddellijk denkt: "Ja, dit is mijn ding wel.' Zo was het. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam en de sfeer van de stad bruisend. Met een knorrende maag trokken we door de straten om in de Temple Bar buurt in 'iets gezellig waar ze ontbijt serveren' te belanden. Een bagel met jam en butter en Earl Grey tea voor mij, voor de jongens meer 'bacon and eggs'-achtige toestanden. Dan op zoek naar onze hostel en onmiddellijk ontdekken dat Dublin écht wel gezellig is. Soms deed het me denken aan Antwerpen, al kan ik niet zeggen waarom. We hebben onze spullen in de hostel gedropt en zijn op ontdekking gegaan. J. had een city guide afgedrukt van internet (heerlijk hé!) en na een selectie trokken we op pad:
Dingen die we gezien hebben:
- Hard Rock Café: Volgende keer koop ik een t-shirt want dat is traditie.
- Temple Bar: Mijn soort wijk want er zijn vele pubs en vele mensen. Vooral 's avonds een aanrader.
- City Hall: In het midden van de stad, met een koepel die - je m'excuse, Antwerpenaren die er zo trots op zijn - mooier is geschilderd dan die van het Centraal Station.
- Phoenix Park: Erg groot, wat normaal is voor het grootste park van Europa, en groen, wat ook normaal is voor een park.
- De presidentiële woning: Al hebben we dit enkel gezien vanuit de verte... We weten wel dat de wachter gelukkig niet verantwoordelijk is voor het afrijden van de gigantische grasmatten in de president zijn tuin.
- Langs de rivier Liffey gewandeld en ik vind het altijd leuk als er water door een stad stroomt.
- Dublin Castle: Op een plaats gezet waar vroeger vikingen zaten, maar duur om binnen eens een kijkje te nemen (Als je nog tig andere dingen wil gaan bezichtigen. Een mens moet keuzes maken.)
- Kerken: Maar ook zij vragen inkom.
- Jameson Distillery: Met als eindconclusie dat Ierse Whiskey de lekkerste is.
- Traditional Irish dancing and music: Waar je van moet genieten met Baileys of Guinness, of beide - zoals ik heb gedaan.
- Pubs: Waar gezongen wordt.
- St. Stephen's Green: In het park vind je beelden van schrijvers als James Joyce en Yeats, en in de straat ernaast staan - volgens de city guide - de mooiste gebouwen van Dublin.
- Dublin Writers Museum: Het Walhalla voor freaks als ik, al is het niet zo groot. Wel krijg je een uitgebreid overzicht van het leven en werk van de grootste Ierse schrijvers. In het Nederlands. Hollands-Nederlands. (Ja, ook al ze tekstfragmenten, vertaald, voorlezen. Joyce moest het horen...)
- Garden of Remembrance: En het is er zo stil dat je met volle teugen kan rememberen.
En al die andere gebouwen en straten die je passeert als je door een stad loopt.
Ik kan proberen een volledig beeld te schetsen van de stad, maar ik zou de stad en zijn grote schrijvers oneer aan doen door mijn geklungel. Maar ik kan ook kort zijn en gewoon zeggen: I fell in love. Soms een beetje Parijs, soms een beetje Londen, en heel soms zelfs een beetje Antwerpen. Al ben ik bang dat ik dat laatste er zelf van maak met mijn overvloed aan verbeelding en Antwerpen-gemis. Hoe dan ook, een zéér geslaagde combinatie van 'soms een beetje's noem ik dat, en dat is het ook. Al is het momenteel niet de plek om te wonen, door verkiezingen en huizenmarkt-problemen, het heeft mijn persoonlijke nummer 1 in de lijst bereikt. Al is dat waarschijnlijk door de literatuur die je overal vindt. Nooit gedacht dat een boekenwinkel om de zoveel meter zulk een marteling kon zijn. Wat ook opvallend was, de mensen zijn hier minder... 'marginaal', dan in Belfast. Pas op, ik amuseer me hier, maar eerlijk gezegd dacht ik toch even "Waarom zit ik niet hier op Erasmus?". Theaters, parken, pubs, boekenwinkels, Jonathan Rhys Meyers (Hij moet daar toch ergens zijn?)...
Dublin heeft mijn hart gestolen, en iets in me zegt dat ik er nog vaak terug zal belanden om het te gaan zoeken.
(Ook deze keer zullen foto's op Flickr verschijnen, als ik morgen tot in Starbucks geraak. Dublin heeft op heel mijn wezen een goede invloed gehad, behalve op mijn achillespees.)
vrijdag 25 februari 2011
Beste meneer Muis
Ik kon niet anders dan opmerken dat u een gezellig plekje onder mijn bed heeft uitgekozen om u te vertoeven. Ik kan best begrijpen dat u dit plekje kiest, ik heb mijn bed niet zomaar in die hoek van de kamer gezet. Toch kan ik niet anders dan volgende observatie maken: woensdagavond zag ik u in de omgeving van mijn bed. Donderdagochtend om 5u15 heb ik de kamer verlaten om vandaag omstreeks 20u weder te keren na een uitgebreid bezoek aan Dublin. Ik heb u toen niet opgemerkt, dus maakte de veronderstelling dat u betere oorden had opgezocht. Maar rond 21u45 zag ik u razendsnel van de zetel naar het bed lopen. Kan ik hieruit concluderen dat u sinds woensdagavond deze kamer niet heeft verlaten? Ik moet u zeggen dat dit me ten zeerste spijt. Belfast is een interessante stad die veel meer te bieden heeft dan dat gezellige hoekje onder mijn bed. Ik zou u persoonlijk de stad laten zien als ik mijn mobiliteit niet tijdelijk verloren heb aan een achillespeesontsteking, bovendien ligt - zoals we beiden weten - uw tempo ook zonder mijn tijdelijke handicap aanzienlijk hoger.
Ik raad u dus ten stelligste aan de stad in te trekken en op ontdekking te gaan. U moet zeker de murals eens gaan bekijken, en in het centrum van de stad vindt u vast wel een pub waar een lekkere versnapering u op staat te wachten! Want knort uw buikje niet na enkele dagen in dat hoekje? Voor zover ik weet zijn mijn sokken niet erg smakelijk, en dat lijkt me het enige waar u hier aan kan knabbelen.
Bij deze laat ik u weten dat ik hoop u morgen te mogen missen door de ontdekkingstocht die u bent aangegaan. Indien dit niet zo is zal ik maatregelen treffen en alles in werking stellen u met eigen ogen deze kamer, en dit huis, te zien verlaten. Weet dat ik dit voor uw eigen bestwil zal doen, zonder een greintje eigenbelang en vol vriendschappelijke bedoelingen.
Ik wens u veel succes, voel u vrij me via post op de hoogte te houden van uw avonturen.
Vele vriendschappelijke groeten,
Sanne
Ik raad u dus ten stelligste aan de stad in te trekken en op ontdekking te gaan. U moet zeker de murals eens gaan bekijken, en in het centrum van de stad vindt u vast wel een pub waar een lekkere versnapering u op staat te wachten! Want knort uw buikje niet na enkele dagen in dat hoekje? Voor zover ik weet zijn mijn sokken niet erg smakelijk, en dat lijkt me het enige waar u hier aan kan knabbelen.
Bij deze laat ik u weten dat ik hoop u morgen te mogen missen door de ontdekkingstocht die u bent aangegaan. Indien dit niet zo is zal ik maatregelen treffen en alles in werking stellen u met eigen ogen deze kamer, en dit huis, te zien verlaten. Weet dat ik dit voor uw eigen bestwil zal doen, zonder een greintje eigenbelang en vol vriendschappelijke bedoelingen.
Ik wens u veel succes, voel u vrij me via post op de hoogte te houden van uw avonturen.
Vele vriendschappelijke groeten,
Sanne
dinsdag 22 februari 2011
Toerisme, levensbeekjes en muizen.
Het leven gaat hier te snel om te bloggen. Maar goed. Dit gaat een lang verslag worden, zet u schrap in uw stoel, de leesbril stevig op de neus en een tas koffie bij de hand.
Het leven gaat hier nog steeds rustig verder (het levensbeekje kabbelt), wat rondhangen hier, iets drinken daar, een feestje links, en in een klein hoekje hier en daar ook nog wat les. De lessen Divided Societies worden vermoeiender te volgen, niet qua onderwerp maar op het gebied van het lesgeven van Margareth. Een lief mens, maar ze lijkt haar woorden nog te zoeken in haar hoofd, terwijl ze ze al vocaliseert. Vermoeiend. In Ceramics moet ik nog 2 schalen afwerken en dan heb ik daar een mooie collectie bij elkaar gefabriceerd. Irish Film Studies is rustig een filmpje bekijken waar nadien iets over geschreven moet worden. De ene week een hilarische film over leprechauns en whiskey, de andere een zware film over misbruik in Ierse Reformation Schools pre-WOII. Volgende week Bloody Sunday.
Ondertussen ook de ouders op bezoek gehad. Het huisje is goedgekeurd ("Wel ok voor een tijdje, maar als je hier een heel jaar zit..."). De stad ook. Weer even een paar dagen de toerist uitgehangen: St. George's market, City Hall (ook een aanrader). Als toppunt een busrit naar Giant's Causeway met hier en daar een stop (kastelen, Carrick-A-Rede Ropebridge, Bushmills Distillery). En een Schotse chauffeur: "Now you've seen it here through the eyes of a crazy Scotsman." Geweldige man, leukste gids die ik ooit heb gehad. Wist je dat op de bergen diertjes wonen die Haggis heten? De vrouwtjes hebben aan hun linkerzijde korte poten en aan hun rechterzijde lange, zij lopen met de klok mee. Bij de mannen is het andersom. 's Nachts durven ze wel eens tegen elkaar opbotsen, vandaar de platte neuzen. Ik wist dat niet hoor.
Heb hier ondertussen ook mijn eerste Fish&Chips gegeten, een zeer smakelijke bedoening. De laatste avond zijn we gaan eten in The Crown's Bar, een legendarische pub in Belfast. Zeer gezellig en lekker.
Ze zijn voldaan terug naar huis getrokken.
Vlak na hun vertrek hebben mijn twee mannen me hier alleen achtergelaten, maar heb van de mogelijkheid gebruik gemaakt om de boekenwinkels van Belfast op te zoeken. Ik weet het, verboden toegang als je boekenverslaafd bent en met een beperkt aantal kilo's terug huiswaarts moet keren in enkele weken. Maar in Bargain Books heb ik me niet kunnen inhouden en twee boeken gekocht van enkelen van mijn Britse helden. 5 pond per boek, en nu kan ik genieten van Russell Brand's Booky Wook 2 én The Mighty Book of Boosh van de overgeweldige Noel fielding en Julian Barrett. I was one happy little girl. Met een smoothie van Starbucks, gratis internet en mijne nieuwe aanwinst heb ik met volle teugen van mijn middag genoten.
Tussendoor nog een verjaardagsfeestje van Tjeerd, Anne en Jochum, de drie Hollanders die hier mee Erasmus'en. Na een drink in @ Cavendish St. zijn we richting The Box getrokken. The largest nightclub of Belfast. Maar niet zo large dat de jarigen mee binnen konden. Dus hebben wij even gefeest zonder hen - sorry, jongens. Dan maar terug naar waar we begonnen zijn om daar een nog een whiskey te proeven. Dankjewel, Jochum! De volgende dag was het plan naar de Zoo te gaan, maar we besloten uit te slapen. Daarbij was het weer toch niet zo geweldig. Op maandag werd ik wakker met een Dries die plots naast me op bed zat. The boys are back in town.
Ondertussen ook nieuws over de stages, eindelijk. Vandaag heb ik te horen gekregen dat ik blijkbaar toch op een andere school sta. Het is dus 'Christ the Redeemer Primary School' geworden. Iets doet me vermoeden dat dit een katholieke school is. Samen met Naomi zal ik daar de leerlingen eens laten zien wat lesgeven à la Belgique inhoudt. Voor de stage hoeven we niet te vrezen, laat Paul Anthony ons weten. De meeste Erasmus-studenten krijgen een A of B. Aan het evaluatieformulier te zien krijg je al een A 'when competent and signs of creativity'. Dat zal wel lukken, denk ik dan. Vandaag of morgen krijg ik bericht van Peter McPolin, de schat, wanneer we ons kunnen komen voorstellen in de school. Hij zal ons tot daar rijden, wat een heerlijke man is hij toch. Er is ons ook gewaarschuwd dat de stages 'very tiring' kunnen zijn - vertel mij wat - maar als we té moe zijn is het ok gewoon naar de school te bellen en te zeggen dat je ziek bent. Say what? Ja, wij vielen ook stijl achterover en los op de grond. Het is hier toch anders, die stages. op KdG krijg je een andere training. En hoe zeer ik soms op KdG kan kankeren, de KdG-training lijkt me toch van een betere kwaliteit en hogere standaard. Dus mijn dank daarvoor. Die Ierse mentaliteit, het is toch wat anders.
Maar die stages komen wel goed, al gaat het toch werken worden. Elke dag, de hele dag. Zo gaat dat in Primary Schools.
En dan is er nog Piep de IIe. Ja, Piep de Eerste has left the building dankzij de oersterke en razendsnelle L.O.-leerkracht in ons midden. Maar deze werd al snel vervangen door een kleine bruine opvolger (Piep was grijs). Piep de IIe verblijft tot nog toe enkel in de keuken, maar zoals alom bekend is dat de plaats waar eten bewaard wordt. Dus de boodschap is: wat je zelf wil opeten moet in de ijskast of een hoge kast, wat je kwijt wil laat je op het aanrecht slingeren. Het huis is vergeven van muizenvallen (die hier al stonden), en hoe gemengd de gevoelens tegenover Piep de IIe ook zijn, we zijn blij dat de dingen hun efficiëntie al lang verloren hebben. Muizen zijn slimmer dan je denkt. (Weet er iemand trouwens een huis/tuin/keuken-tip van Tante Kaat of iemand gelijkaardig om het beestje diervriendelijk buiten te krijgen?)
Hoe dan ook, als je Piep de IIe niet wenst te zien of er liever niet op trapt: even kloppen op de deur voor je de keuken binnengaat.
Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte.
Foto's van Giant's Causeway, kastelen, Ierse uitzichten en straatbeelden: Flickr!
(kan om een of andere leden geen link leggen, dus: http://www.flickr.com/photos/sannenadinef/sets/72157625704223667/ )
Het leven gaat hier nog steeds rustig verder (het levensbeekje kabbelt), wat rondhangen hier, iets drinken daar, een feestje links, en in een klein hoekje hier en daar ook nog wat les. De lessen Divided Societies worden vermoeiender te volgen, niet qua onderwerp maar op het gebied van het lesgeven van Margareth. Een lief mens, maar ze lijkt haar woorden nog te zoeken in haar hoofd, terwijl ze ze al vocaliseert. Vermoeiend. In Ceramics moet ik nog 2 schalen afwerken en dan heb ik daar een mooie collectie bij elkaar gefabriceerd. Irish Film Studies is rustig een filmpje bekijken waar nadien iets over geschreven moet worden. De ene week een hilarische film over leprechauns en whiskey, de andere een zware film over misbruik in Ierse Reformation Schools pre-WOII. Volgende week Bloody Sunday.
Ondertussen ook de ouders op bezoek gehad. Het huisje is goedgekeurd ("Wel ok voor een tijdje, maar als je hier een heel jaar zit..."). De stad ook. Weer even een paar dagen de toerist uitgehangen: St. George's market, City Hall (ook een aanrader). Als toppunt een busrit naar Giant's Causeway met hier en daar een stop (kastelen, Carrick-A-Rede Ropebridge, Bushmills Distillery). En een Schotse chauffeur: "Now you've seen it here through the eyes of a crazy Scotsman." Geweldige man, leukste gids die ik ooit heb gehad. Wist je dat op de bergen diertjes wonen die Haggis heten? De vrouwtjes hebben aan hun linkerzijde korte poten en aan hun rechterzijde lange, zij lopen met de klok mee. Bij de mannen is het andersom. 's Nachts durven ze wel eens tegen elkaar opbotsen, vandaar de platte neuzen. Ik wist dat niet hoor.
Heb hier ondertussen ook mijn eerste Fish&Chips gegeten, een zeer smakelijke bedoening. De laatste avond zijn we gaan eten in The Crown's Bar, een legendarische pub in Belfast. Zeer gezellig en lekker.
Ze zijn voldaan terug naar huis getrokken.
Vlak na hun vertrek hebben mijn twee mannen me hier alleen achtergelaten, maar heb van de mogelijkheid gebruik gemaakt om de boekenwinkels van Belfast op te zoeken. Ik weet het, verboden toegang als je boekenverslaafd bent en met een beperkt aantal kilo's terug huiswaarts moet keren in enkele weken. Maar in Bargain Books heb ik me niet kunnen inhouden en twee boeken gekocht van enkelen van mijn Britse helden. 5 pond per boek, en nu kan ik genieten van Russell Brand's Booky Wook 2 én The Mighty Book of Boosh van de overgeweldige Noel fielding en Julian Barrett. I was one happy little girl. Met een smoothie van Starbucks, gratis internet en mijne nieuwe aanwinst heb ik met volle teugen van mijn middag genoten.
Tussendoor nog een verjaardagsfeestje van Tjeerd, Anne en Jochum, de drie Hollanders die hier mee Erasmus'en. Na een drink in @ Cavendish St. zijn we richting The Box getrokken. The largest nightclub of Belfast. Maar niet zo large dat de jarigen mee binnen konden. Dus hebben wij even gefeest zonder hen - sorry, jongens. Dan maar terug naar waar we begonnen zijn om daar een nog een whiskey te proeven. Dankjewel, Jochum! De volgende dag was het plan naar de Zoo te gaan, maar we besloten uit te slapen. Daarbij was het weer toch niet zo geweldig. Op maandag werd ik wakker met een Dries die plots naast me op bed zat. The boys are back in town.
Ondertussen ook nieuws over de stages, eindelijk. Vandaag heb ik te horen gekregen dat ik blijkbaar toch op een andere school sta. Het is dus 'Christ the Redeemer Primary School' geworden. Iets doet me vermoeden dat dit een katholieke school is. Samen met Naomi zal ik daar de leerlingen eens laten zien wat lesgeven à la Belgique inhoudt. Voor de stage hoeven we niet te vrezen, laat Paul Anthony ons weten. De meeste Erasmus-studenten krijgen een A of B. Aan het evaluatieformulier te zien krijg je al een A 'when competent and signs of creativity'. Dat zal wel lukken, denk ik dan. Vandaag of morgen krijg ik bericht van Peter McPolin, de schat, wanneer we ons kunnen komen voorstellen in de school. Hij zal ons tot daar rijden, wat een heerlijke man is hij toch. Er is ons ook gewaarschuwd dat de stages 'very tiring' kunnen zijn - vertel mij wat - maar als we té moe zijn is het ok gewoon naar de school te bellen en te zeggen dat je ziek bent. Say what? Ja, wij vielen ook stijl achterover en los op de grond. Het is hier toch anders, die stages. op KdG krijg je een andere training. En hoe zeer ik soms op KdG kan kankeren, de KdG-training lijkt me toch van een betere kwaliteit en hogere standaard. Dus mijn dank daarvoor. Die Ierse mentaliteit, het is toch wat anders.
Maar die stages komen wel goed, al gaat het toch werken worden. Elke dag, de hele dag. Zo gaat dat in Primary Schools.
En dan is er nog Piep de IIe. Ja, Piep de Eerste has left the building dankzij de oersterke en razendsnelle L.O.-leerkracht in ons midden. Maar deze werd al snel vervangen door een kleine bruine opvolger (Piep was grijs). Piep de IIe verblijft tot nog toe enkel in de keuken, maar zoals alom bekend is dat de plaats waar eten bewaard wordt. Dus de boodschap is: wat je zelf wil opeten moet in de ijskast of een hoge kast, wat je kwijt wil laat je op het aanrecht slingeren. Het huis is vergeven van muizenvallen (die hier al stonden), en hoe gemengd de gevoelens tegenover Piep de IIe ook zijn, we zijn blij dat de dingen hun efficiëntie al lang verloren hebben. Muizen zijn slimmer dan je denkt. (Weet er iemand trouwens een huis/tuin/keuken-tip van Tante Kaat of iemand gelijkaardig om het beestje diervriendelijk buiten te krijgen?)
Hoe dan ook, als je Piep de IIe niet wenst te zien of er liever niet op trapt: even kloppen op de deur voor je de keuken binnengaat.
Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte.
Foto's van Giant's Causeway, kastelen, Ierse uitzichten en straatbeelden: Flickr!
(kan om een of andere leden geen link leggen, dus: http://www.flickr.com/photos/sannenadinef/sets/72157625704223667/ )
dinsdag 8 februari 2011
Nog maar twee over.
De eerste maand is al voorbij. Er was me al gezegd dat de tijd hier snel ging gaan, maar zo snel? Zo weinig tijd, zoveel te doen! Ondertussen ook Ulster Museum een bezoekje gebracht, al twee keer zelfs. Gigantisch, interessant, en gratis. En een voorbeeld voor museum-educatie en PKV; inspiratie opdoen! Bij 'discover history' kan je je in een corset wringen en een hoepelrok dragen, je kan je naam maken in hiërogliefen en schedels in elkaar puzzelen. Bij 'discover nature' hebben we ons dan weer geamuseerd met de microscopen en verrekijkers, en tegen de muur van 'discover art' hangt mijn vingerafdruk tegen de muur. En her en der in het museum staan leuke doe-dingen en speeltjes. Fun times in the museum. Zeker een aanrader voor wie naar Belfast afzakt, je krijgt een stevige portie Belfastse geschiedenis en een volledig overzicht van The Troubles. Daarbij staat er een gigantische opgezette hond en het skelet van een dinosaurus. Ja, dingen die ik leuk vind.
Nadien even door The Botanic Gardens gekuierd, maar het lijkt me niet het seizoen voor botanische tuinen. Toch, mooi.
Mijn eerste bezoek heb ik zonet op de bus naar Dublin gezet, na enkele dag van Red Devil Pub, City Hall, Peace Lines, Starbucks en Topshop, Scratch, Duke of York (papa, ik heb lekkere whiskey gevonden!), Thompsons, The Box, etc.
Filip, lad, hope you had a good time!
Nadien even door The Botanic Gardens gekuierd, maar het lijkt me niet het seizoen voor botanische tuinen. Toch, mooi.
Mijn eerste bezoek heb ik zonet op de bus naar Dublin gezet, na enkele dag van Red Devil Pub, City Hall, Peace Lines, Starbucks en Topshop, Scratch, Duke of York (papa, ik heb lekkere whiskey gevonden!), Thompsons, The Box, etc.
Filip, lad, hope you had a good time!
donderdag 3 februari 2011
Het verhaal van de muis.
Ik wist dat het beestje ergens in huis was. En met 'ergens in huis' heb ik geen last, zolang 'ergens' niet in mijn kamer is. Of erger - en zoals het geval was - onder mijn bed. Dus ben ik 's nachts naar de kamer onder me getrippeld. Deur voorzichtig open en dan: "Dries... Die muis zit onder mijn bed..." Midden in de nacht had ik een lekker ding in pyjama broek die m'n kamer overhoop haalde, op muizenjacht. Helaas een vruchteloze muizenjacht, maar we hebben het beestje wel kunnen corneren en opsluiten onder de kast. Onder de kast, niet in de kast (ik zeg het er maar even bij).
Dan toch maar bij Dries geslapen (ja, gewoon geslapen, ik zeg het er weer maar even bij).
Onder de kast is nog steeds in mijn kamer.
De volgende dag het kleine ding zijn vrijheid terug gegeven, buitenshuis.
Danku Dries, mijn redder in nood.
Dan toch maar bij Dries geslapen (ja, gewoon geslapen, ik zeg het er weer maar even bij).
Onder de kast is nog steeds in mijn kamer.
De volgende dag het kleine ding zijn vrijheid terug gegeven, buitenshuis.
Danku Dries, mijn redder in nood.
dinsdag 1 februari 2011
'Peace' Lines
Het levensbeekje kabbelt hier rustig verder. En zo starten we weer een nieuw blogbericht met een poetische openingszin. De zon schijnt vandaag, de wc kan weer doorspoelen, het leven is mooi.
Gisteren in druilerig regenweer naar de Peace Line van Shankill Road gaan kijken. Het weer versterkte de sfeer, moet ik zeggen. Vreemd dat een stad zo gescheiden kan leven. De zogenaamde 'Peace Walls' zijn tijdens de Troubles gezet om de orde te kunnen bewaren. Oorspronkelijk met het idee ze zes maanden later te verwijderen, maar de mensen hier leven nog steeds met de hoge scheidingsmuren in hun achtertuin. Letterlijk, in hun achtertuin. Als er opnieuw rellen uitbreken kan Belfast op 4 minuten volledig afgesloten worden. Sommige Peace Lines worden nog steeds gesloten 's avonds. Dan sta je daar voor een hoge muur, vol opschriften over vrede en samenleven, en dan hou je in je achterhoofd dat er zaterdag aan een Peace Line aan de andere kant van de stad twee bommen zijn ontploft. Die bommen zaten trouwens vlak aan het gebouw van een taxi-bedrijf. Taxi's zijn belangrijk in deze stad. Dat wist de baas van het bedrijf ook, en hij kon zijn bedrijf en al zijn klanten dus niet in de steek laten. Terwijl de ene bom aan de ene kant van het gebouw lag te tikken, en de andere aan de andere kant van het gebouw, heeft de man op geen enkel moment het gebouw verlaten om alles draaiende te houden. Zo gaat dat hier. Belfast is burning and life goes on. In Antwerpen zou alles hermetisch afgesloten worden, de stad zou al plat liggen voor de bom tot ontploffing zou komen.
In ieder geval, het was de moeite om te zien. De muren werden misschien wel gezet om de rellen in toom te houden, het volk te beschermen. Maar een muur blijft een muur, en als je die tussen twee kampen zet wordt de scheiding enkel groter. En als je dan op die muur plots een groot opschrift tegenkomt dat "It's time to kill republics" schreeuwt, dan weet je dat de Troubles misschien getemperd zijn maar dat de problemen nog lang niet opgelost zijn.
Foto's zullen op Flickr verschijnen, vandaag of morgen.
Nu de badkamer onder handen nemen en naar de zon voor ze weer weg is.
Gisteren in druilerig regenweer naar de Peace Line van Shankill Road gaan kijken. Het weer versterkte de sfeer, moet ik zeggen. Vreemd dat een stad zo gescheiden kan leven. De zogenaamde 'Peace Walls' zijn tijdens de Troubles gezet om de orde te kunnen bewaren. Oorspronkelijk met het idee ze zes maanden later te verwijderen, maar de mensen hier leven nog steeds met de hoge scheidingsmuren in hun achtertuin. Letterlijk, in hun achtertuin. Als er opnieuw rellen uitbreken kan Belfast op 4 minuten volledig afgesloten worden. Sommige Peace Lines worden nog steeds gesloten 's avonds. Dan sta je daar voor een hoge muur, vol opschriften over vrede en samenleven, en dan hou je in je achterhoofd dat er zaterdag aan een Peace Line aan de andere kant van de stad twee bommen zijn ontploft. Die bommen zaten trouwens vlak aan het gebouw van een taxi-bedrijf. Taxi's zijn belangrijk in deze stad. Dat wist de baas van het bedrijf ook, en hij kon zijn bedrijf en al zijn klanten dus niet in de steek laten. Terwijl de ene bom aan de ene kant van het gebouw lag te tikken, en de andere aan de andere kant van het gebouw, heeft de man op geen enkel moment het gebouw verlaten om alles draaiende te houden. Zo gaat dat hier. Belfast is burning and life goes on. In Antwerpen zou alles hermetisch afgesloten worden, de stad zou al plat liggen voor de bom tot ontploffing zou komen.
In ieder geval, het was de moeite om te zien. De muren werden misschien wel gezet om de rellen in toom te houden, het volk te beschermen. Maar een muur blijft een muur, en als je die tussen twee kampen zet wordt de scheiding enkel groter. En als je dan op die muur plots een groot opschrift tegenkomt dat "It's time to kill republics" schreeuwt, dan weet je dat de Troubles misschien getemperd zijn maar dat de problemen nog lang niet opgelost zijn.
Foto's zullen op Flickr verschijnen, vandaag of morgen.
Nu de badkamer onder handen nemen en naar de zon voor ze weer weg is.
Abonneren op:
Posts (Atom)